Uzasadnienie
W dniu 3 marca 2017 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia [...] r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia o treści: "zaświadcza się, iż wydany sierż. szt. M. M. rozkaz personalny nr [...] z dnia 29 maja 2008 r. Komendanta Powiatowego Policji w S. nie był i nie może być uznany, czy uznawany za decyzję administracyjną zmieniająca stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, zgodnie z art. 7, 8, 10 Kpa i art. 107 § 3 Kpa", lub zaświadczenia o treści przeciwnej. Skarga powyższa została zarejestrowana pod sygn. II SA/Ke 202/17.
Po zapoznaniu się z odpowiedzią organu na skargę, M. M. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. wniósł, na podstawie art. 55 § 1 Ppsa, o wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 Ppsa za nieprzekazanie Sądowi "dowodów posiadanych, czy organowi dostępnych i winnych być dla sprawy przyjętych dla właściwego załatwienia sprawy". Dodatkowo wystąpił o nałożenie na organ obowiązku przedłożenia "akt postępowania, po którym wydano rozkaz personalny nr 563 z dnia 29 maja 2008 r." W dalszej części wniosku jego autor przedstawił argumentację mającą świadczyć o wadliwości zaskarżonego postanowienia z dnia 7 lutego 2017 r.
W odpowiedzi na wniosek Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny, wskazując, że dopełnił obowiązku i przekazał do Sądu skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy o wydanie zaświadczenia. Podniósł, że skarżący na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. nie kwestionował kompletności akt przekazanych przez organ, a Sąd skargę oddalił. Zaświadczenie, którego wydania domagał się skarżący, dotyczyło rozkazu personalnego nr [...] z dnia 29 maja 2008 r., toteż w aktach sprawy znajdowała się jego kserokopia. Wyjaśniono, że organ nie posiadał rejestrów służących do ewidencjonowania wydanych rozkazów w zakresie objętym żądaniem skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem rozpoznania Sądu jest wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi wraz z kompletnymi aktami sprawy do sądu administracyjnego w trybie, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa".
Zgodnie z art. 54 § 1 Ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2). Przepis art. 55 § 1 stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Grzywna, o której mowa w art. 55 Ppsa ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjno-prewencyjny. Jest to zatem środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 1 Ppsa. Przepis ten zabezpiecza konstytucyjne prawo jednostki do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), do czego konieczne jest otrzymanie przez sąd skargi wraz ze wszystkimi, uporządkowanymi aktami sprawy. Ponadto, instytucja wymierzenia grzywny służy ochronie zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 Ppsa).
W świetle powyższego, organ ma obowiązek przekazać do sądu wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę wszelkie dokumenty, na jakich opierał swoje rozstrzygnięcie.
Z akt w/w sprawy (w tym akt przekazanych przez organ), rozpoznawanej przez tut. Sąd pod sygn. II SA/Ke 202/17, nie wynika by organ rozstrzygając wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia gromadził jeszcze na potrzeby tej konkretnej sprawy jakieś inne dokumenty. Skarżący ze swej strony nie wykazał zaś by organ wydając zaskarżone postanowienie opierał się na dokumentach, których nie przekazał do Sądu wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. Ponadto, jak wynika z akt sprawy II SA/Ke 202/17, w dniu 9 maja 2017 r. tut. Sąd oddalił skargę na postanowienie z dnia 7 lutego 2017 r. Uznał więc, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozpoznania skargi.
Mając na uwadze powyższe, skoro skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi została przekazana przez organ w terminie, a nadto akta administracyjne okazały się wystarczające do rozpoznania skargi, Sąd uznał za niezasadne wymierzenie grzywny. W konsekwencji oddalił wniosek na podstawie art. 55 § 1 Ppsa.