Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 3

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 28 lipca 2010 r., sygn. akt II SO/Kr 16/10

Metryka

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Skład
Sędzia WSA Renata Czeluśniak przewodniczący
Rozpoznanie
na posiedzeniu niejawnym wniosku S.P. o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w K. za nie przekazanie skargi wraz z aktami
Sprawa
sprawy znak: [....] w dniu 28 lipca 2010 r. postanawia wymierzyć Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w K. grzywnę w wysokości 5.000 zł (pięć tysięcy).

Uzasadnienie

S.P. w piśmie opatrzonym datą [....] maja 2010r. złożył wniosek na podstawie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o ukaranie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. grzywną w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok 2009. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że organ nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dwóch skarg na czynności kontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. prowadzone pod znakami [....] oraz [....]. Wnioskodawca wskazał, że obydwie skargi wpłynęły do organu 8 marca 2010r., a organ nie przekazał ich sądowi i uzasadnił to tym, że w jego ocenie skargi te są niedopuszczalne w świetle Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem wnioskodawcy takie postępowanie organu stanowi wyraźne przekroczenie jego kompetencji i uniemożliwia sądowi dokonanie kontroli działań tego organu.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie wniosek S.P. o wymierzenie grzywny za nie przekazanie skargi dotyczący postępowania Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. prowadzonego pod znakiem [....] zarejestrowano pod sygnaturą akt II SO/Kr 15/10, zaś w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Sądu jest wniosek o wymierzenie grzywny za nie przekazanie skargi dotyczący postępowania Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. prowadzonego pod znakiem [....].

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wniósł o oddalenie wniosku. Organ przyznał, że opisane wyżej skargi S.P. wpłynęły do organu 8 marca 2010r., lecz organ ustosunkował się do nich pismem z dnia [....] marca 2010r., uznając skargi te za niedopuszczalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego zdaniem organu nie był on obowiązany do przekazywania skarg do WSA w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek jest zasadny.

Stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ma prawny obowiązek przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Pomimo upływu ustawowego terminu do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. nie przekazał skargi i akt sprawy WSA w Krakowie.

Należy podkreślić, że organy administracji, do których wpływa pismo, z którego treści wynika, że jest to skarga do sądu administracyjnego, mają obowiązek przekazać tą skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę bez względu na to, czy w ocenie danego organu skarga ta jest dopuszczalna. Organ ma prawo wyrazić swoje stanowisko co do dopuszczalności skargi, lecz powinien to uczynić w odpowiedzi na skargę, np. wnioskując o jej odrzucenie przez sąd. Jednak tylko wojewódzki sąd administracyjny jest uprawniony do orzekania o dopuszczalności skargi. Powierzenie organom administracji uprawnienia do rozstrzygania o dopuszczalności skargi na ich własne działania stanowiłoby zagrożenie prawa obywateli do poddawania działań administracji publicznej kontroli ze strony sądów administracyjnych.

Zatem w niniejszej sprawie należało uznać, że nieprzekazanie sądowi przez WIOŚ w K. skargi S.P. z powołaniem się na niedopuszczalność tej skargi, stanowiło wyraźne naruszenie art. 54 § 2 ppsa, co uzasadnia wymierzenie organowi grzywny.

Grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 ppsa, wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Należy jednak podkreślić, że wysokość grzywny Sąd miarkuje w zależności od stopnia winy organu w nie dokonaniu czynności. Nie bez wpływu pozostaje także to, czy organ po wniesieniu skargi wykonał ciążące na nim obowiązki. Ponieważ wniosek o wymierzenie grzywny został złożony w 2010r. do ustalenia wysokości grzywny należało zastosować przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009r. ogłoszone obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 9 lutego 2010r. (M. P. Nr 7, poz. 67). Stosownie do tego obwieszczenia przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009r. wyniosło 3.102,96 zł.

Ustalając wysokość grzywny, Sąd uznał, że naruszenie obowiązku przekazania przedmiotowej skargi nie wynikało z celowego działania organu zmierzającego do uniemożliwienia kontroli swoich działań przez sąd ani też nie było umyślnym przewlekaniem postępowania, a wynikało z niewłaściwej wykładni ww. przepisów ppsa. Ponieważ organ w sposób wyraźny naruszył przepisy prawa regulujące tryb i termin przekazywania skarg do sądu administracyjnego uzasadnionym było wymierzenie organowi grzywny w wyżej wymienionej wysokości.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 ppsa.

Pod tą sygnaturą także: dokument z 14 grudnia 2010 r.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.