Uzasadnienie
Pismem z 3 lipca 2023 r. J. P. (dalej: wnioskodawca) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o ukaranie grzywną Okręgowego Sądu Lekarskiego w Krakowie. Wnioskodawca wskazał, że jest to kolejny wniosek, bowiem postanowieniem WSA w Krakowie z 31 maja 2023 r. sygn. II SO/Kr 8/23 wymierzono organowi grzywnę w kwocie 100 zł w związku z nieprzekazaniem skargi wnioskodawcy. Wnioskodawca wyjaśnił, że zgodnie z informacjami z biura WSA, jego skarga z 9 lutego 2023 r. na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nadal nie została przekazana do Sądu.
W odpowiedzi organ potwierdził, że otrzymał przedmiotową skargę w dniu 17 lutego 2023 r. Wskazał, że w związku z procedowaniem sprawy w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej przez organ II instancji i przesłaniem temu organowi akt, Okręgowy Sąd Lekarski w Krakowie nie ma możliwości udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Co do zasady organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Natomiast w niniejszej sprawie powyższy termin jest uregulowany przepisem szczególnym. Zgodnie bowiem z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) w sprawach skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 P.p.s.a.).
Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga, jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w odpowiednim terminie liczonym od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera normę zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Celem przedmiotowej grzywny jest pełnienie funkcji dyscyplinującej i represyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
Ponadto grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszeniom prawa polegającym na przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12).
Orzeczenie sądu o grzywnie ma charakter uznaniowy, a sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy, jak również czy organ wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wnioskodawca złożył skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zaś organ otrzymał tę skargę 17 lutego 2023 r. Piętnastodniowy termin na przekazanie skargi przez organ do Sądu upłynął zatem w poniedziałek 6 marca 2023 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie uczynił za dość obowiązkom przewidzianym w art. 54 § 2 P.p.s.a. W odniesieniu do okoliczności podniesionych przez organ w odpowiedzi na niniejszy wniosek trzeba podkreślić, że już w postanowieniu z 31 maja 2023 r. sygn. II SO/Kr 8/23 Sąd zaakcentował, iż wniosek o wymierzenie grzywny dotyczy nieprzekazania skargi, a nie samego nieudostępnienia informacji publicznej. Organ ma obowiązek przekazać skargę do Sądu, nawet jeśli uważa ją za niezasadną. Rozstrzygając o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi, Sąd nie orzeka o zasadności samej skargi. Wobec tego na niniejsze rozstrzygnięcie nie mogły mieć wpływu wywody organu o bezzasadności samej skargi.
Sąd postanowił zwiększyć wysokość wymierzonej grzywny, względem grzywny orzeczonej w postanowieniu z 31 maja 2023 r., bowiem mimo upływu niemal pięciu miesięcy oraz zastosowania środka dyscyplinującego, organ nadal nie przekazał do Sądu skargi. Sąd miał również na względzie, że postanowieniem z 14 lipca 2023 r. sygn. II SO/Kr 13/23 wymierzono organowi kolejną grzywnę za nieprzekazanie innej skargi wnioskodawcy, z 24 kwietnia 2023 r. W ocenie Sądu niezbędne jest zastosowanie środka dyscyplinującego, aby niewypełnianie obowiązków z art. 54 § 2 P.p.s.a. nie stało się stałą praktyką organu.
Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1. sentencji postanowienia.
O kosztach orzeczono w punkcie 2. sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 64 § 3 P.p.s.a. oraz art. 210 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez wnioskodawcę wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie grzywny (k. 6 i 20 akt sądowych).