Uzasadnienie
T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie grzywny A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. za niewywiązanie się z obowiązku przekazania sądowi skargi na bezczynność w przedmiocie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w dniu 30 września 2010r. wniósł za pośrednictwem e-maila skierowanego do rzecznika prasowego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością skargę na bezczynność w sprawie jego wniosku z dnia 20 lipca 2010r. o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 1 października 2010r. otrzymał potwierdzenie przyjęcia jego skargi drogą elektroniczną. Do dnia 16 listopada 2010r. skarga ta nie została przekazana sądowi.
W odpowiedzi na ten wniosek organ administracji wniósł o odrzucenie wniosku i zasądzenie od wnioskodawcy na jego rzecz wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W uzasadnieniu wywodzono, że skarga wnioskodawcy przesłana drogą elektroniczną nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 57 § 1 w związku z art. 45 oraz art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., bowiem nie spełnia wymogów pisma, w tym nie została podpisana przez stronę. Przesłanie wyłącznie drogą elektroniczną bez podpisu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001r. o podpisie elektronicznym, zeskanowanego dokumentu oraz pliku tekstowego zawierającego treść pisma nie stanowi wniesienia pisma, w tym skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego odstąpiono od czynności opisanych w art. 54 i art. 55 p.p.s.a. z uwagi na niewniesienia skargi w formie pisemnej.
Norma wskazana w art. 65 § 3 p.p.s.a. dotyczy doręczania pism w toku postępowania, o ile strona zawnioskuje o taki tryb. Przepis ten nie dotyczy wniesienia pisma, jakim jest skarga. Organ nie wyraził ani nie wyraża zgody na dokonywanie doręczeń w tej formie. Skarżący nie opłacił skargi. Z tych przyczyn uzasadnione było nienadawanie biegu sprawie.
W piśmie z dnia 16 marca 2011r. T. W. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, uwzględnienie jego wniosku o wymierzenie grzywny i oddalenie wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Podniósł także, iż brak jest podstaw prawnych do działania organu polegającego na odstąpieniu od przekazania skargi do sądu. Wskazał na usuwalność braków skargi w postaci braku podpisu oraz wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. zasadą jest, że organ winien przekazać wniesioną do sądu administracyjnego za jego pośrednictwem skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Jednakże przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) skraca powyższy trzydziestodniowy termin do dni 15 od dnia otrzymania skargi, w przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej.
W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa powyżej, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Podkreślić przy tym należy, iż wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na przyczyny mające uzasadniać zwłokę w zaniechaniu tej powinności.
Regulacja ta zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej i ma charakter represyjny. Przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestanie on istnieć nawet w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem powyższego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 1024/06, opubl. w ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 156; uchwałę NSA z dnia 7 kwietnia 2008r., sygn. akt II FPS, opubl. w ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42; postanowienie NSA z dnia 6 stycznia 2010r., sygn. akt I OZ 1108/09; postanowienie NSA z dnia 20 października 2010r., sygn. akt I OZ 668/10; postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010r., sygn. akt I OZ 936/10 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Istotne jest zatem to, że sąd może ją wymierzyć w każdym przypadku stwierdzenia uchybienia terminu przez organ, choćby organ już spełnił niewykonany w terminie obowiązek (por. np. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2005r., sygn. akt II OZ 171/05 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny wskazuje natomiast, że podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okres czasu, jaki upłynął od wniesienia skargi i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (tak: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk. M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarze, Warszawa 2005, s. 259).
W rozpoznawanej sprawie, skoro skarga T. W. wpłynęła do organu w dniu 30 września 2010r., to w myśl reguły określonej w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej winna ona zostać przekazana sądowi do dnia 15 października 2010r. Tymczasem złożono wprawdzie skargę T. W. na bezczynność w dniu 26 stycznia 2011r., lecz przekazanie tego dokumentu nastąpiło wyłącznie w związku z prowadzonym przez sąd postępowaniem z wniosku o wymierzenie grzywny i miało całkowicie odmienny procesowo charakter niż wykonanie obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarga ta stanowiła bowiem załącznik do odpowiedzi na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny i miała uzasadniać stanowisko organu zaprezentowane w tej odpowiedzi, zaś do dnia wydania niniejszego postanowienia nie przekazano sądowi skargi na bezczynność w sprawie wniosku o udzielenie informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc się do wyrażonego w odpowiedzi na wniosek stanowiska organu mającego uzasadniać nieprzekazanie sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na braki formalne skargi, stwierdzić trzeba, że podmiot za pośrednictwem, którego wnoszona jest skarga nie jest właściwy do jej oceny, gdyż ocena ta należy wyłącznie do sądu administracyjnego.
Pozostawienie uznaniu organów oceny, czy dana skarga powinna zostać skierowana do sądu administracyjnego, czy też nie, byłoby sprzeczne z celem analizowanych przepisów, które prawo dokonania takiej oceny dają sądowi administracyjnemu, który może w jej wyniku skargę odrzucić jako niedopuszczalną lub nadać jej bieg zgodny z ustawą (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 listopada 2009r., sygn. akt III SO/Gd 2/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ustalone w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji art. 55 § 1 p.p.s.a.
Z tych też względów sąd uznał wniosek skarżącego za uzasadniony i wymierzył Prezesowi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością grzywnę w wysokości 2000 zł jako organowi reprezentującemu podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z wniesioną przez skarżącego skargą na bezczynność w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Grzywna w tej wysokości jest adekwatna do stopnia zaniedbania powyższych obowiązków i stanowi należytą sankcję za naruszenie prawa strony do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Dodać przy tym należy, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2010r., o jakim stanowi powołany wyżej art. 154 § 6 p.p.s.a. umożliwiający nałożenie grzywny w wysokości do jego dziesięciokrotności, wyniosło 3.224,98 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2011r. – M.P. nr 11, poz. 120). Wymierzenie zaś grzywny nie zwalnia organu z obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Z przyczyn wyżej przedstawionych na mocy art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.
A.D.