Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 lutego 2016 roku U.Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny za nieprzekazanie jej skargi z dnia [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawie wybudowania i użytkowania obiektu budowlanego.
W motywach wniosku strona wyjaśniła, iż organ, stosownie do brzmienia art. 54 § 2 p.p.s.a., winien przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W sprawie jednak termin ten upłynął bezskutecznie. Wskazała, że przed złożeniem wniosku uzyskała w organie informację, iż od dnia złożenia skargi, nie została nawet sporządzona odpowiedź na nią. W ocenie skarżącej organ nie zajął się złożoną skargą w ogóle. U.Z. wniosła ponadto o rozpoznanie wniosku na posiedzeniu niejawnym i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 7 marca 2016 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. otrzymał odpis powyższego wniosku o wymierzenie grzywny, celem odniesienia się do jego treści. Termin do wykonania zarządzenia zakreślono na 7 dni. Zarządzenie doręczono organowi w dniu 10 marca 2016 roku i mimo upływu wyznaczonego terminu, organ nie zajął stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Zaznaczyć trzeba, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Kara finansowa służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. Grzywna stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Rolą grzywny jest jednocześnie ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w § 1 powołanego przepisu wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu.
Sąd wymierzając organowi grzywnę bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy - może uwzględnić m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów;
a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014r. sygn. akt I OZ 1259/13, Lex nr 1419496). Jednocześnie należy zaznaczyć, że przyczyny powodujące nieprzekazanie skargi do sądu są nieistotne dla samego wymierzenia sankcji, choć mogą mieć wpływ na wysokość przedmiotowej grzywny.
Powołane wyżej przepisy przewidują zatem dwa warunki, których spełnienie pozwolą sądowi na wymierzenie grzywny: to jest stwierdzenie uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, a nadto - złożenie stosownego wniosku przez stronę.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Co więcej skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dalszym ciągu nie została przekazana tutejszemu sądowi. Niezaprzeczalne jest nadto, że skarżąca zwróciła się do sądu z wnioskiem o wymierzenie z tego powodu organowi grzywny. Podsumowując zważyć należy, iż zostały spełnione przesłanki materialnoprawne dające sądowi możliwość wymierzenia grzywny.
Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzenia grzywny ponownie zaakcentować należy, iż sąd wymierza grzywnę wedle swego uznania, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi i to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Z uwagi na fakt, iż w zakreślonym zarządzeniem terminie organ w żaden sposób nie odniósł się do treści wniosku skarżącej, sądowi nie są znane przyczyny uchybienia terminu do przekazania przez organ skargi wraz z odpowiedzią na skargę, które mogłyby mieć wpływ na wysokość grzywny, a co za tym idzie w niniejszej sprawie określając wysokość grzywny należało uwzględnić jedynie, iż stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi dotychczas nie został usunięty oraz fakt, że ilość grzywien nakładanych Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. w innych postępowaniach toczących się przed tutejszym Sądem jest znaczna. Z tych powodów sąd uwzględniając okoliczności sprawy wywiódł, iż kwota grzywny określonej w postanowieniu w realiach sprawy będzie odpowiednia.
Mając na uwadze powyższe sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania rozstrzygnął na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.
MR