Uzasadnienie
W dniu 3 lutego 2016 r. E. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie - na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. -– Wojewodzie grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 28 maja 2015r. na bezczynność i przewlekłość tego organu w sprawie wniosku z dnia 19 marca 2015r., złożonego na podstawie art. 73 § 3 kpa o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy, dotyczącymi pozwolenia na budowę dla Spółka z o.o., w systemie teleinformatycznym, ewentualnie w Delegaturze Urzędu Wojewódzkiego.
W odpowiedzi na wniosek Wojewoda w piśmie z dnia 10 marca 2016r. wyjaśnił, że w sprawie została wydana decyzja z dnia [...]., którą (jak wynika z akt sprawy II SA/Lu 420/15., k. 3, 4, 27) E. K. zaskarżył do tut. Sądu skargą również z dnia 28 maja 2015r.
Wojewoda podniósł, że w dniu 10 czerwca 2015r. przekazał Sądowi tę skargę wraz aktami I i II instancji (które obejmowały wniosek z dnia 19 marca 2015r.) oraz odpowiedzią na skargę.
W dniu 12 stycznia 2016r. (data wpływu) E. K. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi (z dnia 7 stycznia 2016r.) na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w przedmiocie przekazania Sądowi skargi z dnia 28 maja 2015r. - zarejestrowane pod sygnaturami II SAB/Lu 9/16 i II SAB/Lu 10/16.
Wojewoda przekazując Sądowi odpowiedź na te skargi w dniu 22 stycznia 2016r. przesłał również 6 załączników, w tym skargę z dnia 28 maja 2015r. "na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania".
Postanowieniami z dnia 10 lutego 2016r. Sąd odrzucił skargi w sprawach II SAB/Lu 9/16 i II SAB/Lu 10/16 ze względu na ich niedopuszczalność.
Akta sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę, które zawierają również wniosek z dnia [...]., nie zostały dotychczas zwrócone przez Sąd organowi w związku z toczącym się postępowaniem pod sygn. akt II SA/Lu 420/15.
Wobec powyższego Wojewoda wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W świetle art. 55 § 1 P.p.s.a. - w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art.54 § 2, sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art.154 § 6. Przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. zobowiązuje natomiast organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, do przekazania sądowi administracyjnemu wniesionej skargi wraz z odpowiedzią w terminie 30 dni.
Wniosek E. K. o wymierzenie Wojewodzie grzywny na podstawie powołanego przepisu zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ do chwili obecnej nie przekazał Sądowi skargi skarżącego z dnia 28 maja 2015r. na bezczynność i przewlekłość tego organu w sprawie wniosku z dnia 19 marca 2015r., złożonego na podstawie art. 73 § 3 kpa o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy, dotyczącymi pozwolenia na budowę dla Spółka z o.o., w systemie teleinformatycznym, ewentualnie w Delegaturze Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego – w sposób określony w przepisie art. 54 § 2 P.p.s.a.
Skarga ta znalazła się w aktach sądowych w sprawach II SAB/Lu 9/16, II SAB/Lu 10/16, a także w niniejszej sprawie II SO 1/16, ale wyłącznie jako załącznik pism procesowych skarżącego.
Wojewoda wskazał wprawdzie, że "skargę" przekazał Sądowi już w dniu 10 czerwca 2015r. wraz z aktami sprawy dotyczącej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, ale jak wynika z akt II SA/Lu 420/15, w aktach administracyjnych nie ma skargi z dnia 28 maja 2015r. dotyczącej wniosku z dnia 19 marca 2015r.; w szczególności przekazując w dniu 10 czerwca 2015r. akta administracyjne, Wojewoda nie przesłał odpowiedzi na tę skargę. W odpowiedzi na skargę w sprawie II SA/Lu 420/15 Wojewoda odnosząc się do zasadności wydania decyzji z dnia [...] odniósł się także do wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2015r., przedstawiając przebieg czynności podejmowanych w związku z tym wnioskiem, ale nie odniósł się wprost do żądania skargi z dnia 28 maja 2015r. na bezczynność i przewlekłość. Jego wyjaśnień zawartych w tamtej odpowiedzi na skargę nie można więc potraktować jako odpowiedzi - w rozumieniu art. 54 § 2 kpa - dotyczącej ewentualnej bezczynności czy przewlekłości, której dotyczy odrębnie sformułowana przez skarżącego skarga z dnia 28 maja 2015r.
Z tych samych względów nie można uznać przekazania przez Wojewodę przedmiotowej skargi z dnia 28 maja 2015r. jako załącznika do odpowiedzi na kolejne skargi E. K. z dnia 7 stycznia 2016r. (II SAB/Lu 9/16, II SAB/Lu 10/16) – brak bowiem ustosunkowania się organu do tej skargi zawartego w jasno sformułowanej na nią odpowiedzi. W świetle art. 54 § 2 P.p.s.a organ miał natomiast obowiązek przekazać Sądowi skargę, niezależnie od jej zasadności, wraz z odpowiedzią.
Nieprzekazanie jej w sposób przewidziany w tym przepisie, uzasadnia wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 P.p.s.a.
Należy przy tym podkreślić, że grzywna, o której mowa w art. 55 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny i jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami i swoim stanowiskiem, ale także jest sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Z tego względu przyjmuje się, że w przesłance wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. – "niezastosowania się do obowiązków" mieści się nie tylko nieprzekazanie skargi do sądu, ale nawet zwłoka w jej przekazaniu.
Ustalając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze przepis art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., który nie przewiduje dolnej jej granicy. W świetle tych przepisów (...) sąd orzeka o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzając zatem grzywnę w niewysokiej kwocie 100 zł Sąd miał na względzie, że Wojewoda – jakkolwiek nie spełniając warunków formalnych – zawarł wyjaśnienia dotyczące postępowania w sprawie wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2015r. w odpowiedzi na inną skargę przekazaną Sądowi już w dniu 10 czerwca 2015r., a ponadto sporną skargę z dnia 28 maja 2015r. przekazał również jako załącznik do odpowiedzi na skargi z dnia 7 stycznia 2016r. (12 stycznia 2016r., data wpływu do WSA). W tej sytuacji, jakkolwiek działania Wojewody nie spełniły wymogu z art. 54 § 2 P.p.s.a., to jednak nie można zarzucić mu lekceważącego stosunku do tego obowiązku, dlatego nieuzasadnione jest wymierzenie mu grzywny w wyższej kwocie.
Z tych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji.