Uzasadnienie
W dniu 23 maja 2017 r. A. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie Prokuratorowi Regionalnemu w [...] grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 30 stycznia 2017 r. na decyzję Prokuratora Regionalnego w [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy dwie decyzje Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] i z dnia [...] w sprawie dodatków do wynagrodzenia.
Skarżący wyjaśnił, że skarga wpłynęła do organu w dniu 1 lutego 2017 r., mimo to do chwili obecnej nie została Sądowi przekazana. W dniu 10 marca 2017 r. skarżący otrzymał natomiast pismo zastępcy dyrektora Biura Kadr P. K. z dnia 20 lutego 2017 r., którym zwrócono mu skargę i przekazano dwa postanowienia oraz decyzję P. G. z dnia [...] r.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Prokurator Regionalny w [...] wniósł o jego oddalenie.
Wyjaśnił, że w związku z uzyskaniem informacji, że na skutek zmiany przepisów właściwym w niniejszej sprawie jest P. G., skargę wraz z aktami sprawy przekazał niezwłocznie tj. w dniu 2 lutego 2017 r. do P. K. w [...].
Postanowieniem z dnia [...] r. P. G. potwierdził, że jest obecnie organem właściwym w zakresie odwołań od decyzji wydanych w niniejszej sprawie w pierwszej instancji przez Prokuratora Okręgowego i z tego powodu jednocześnie decyzją z tego samego dnia, uchylił zaskarżoną decyzję Prokuratora Regionalnego z dnia [...] r.
W świetle powyższego – zdaniem Prokuratora Regionalnego w [...] – skoro nie miał on legitymacji do występowania w niniejszej sprawie w charakterze organu odwoławczemu, to nie miał również obowiązku przekazania skargi Sądowi.
Z tego powodu organ wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie mu grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. - w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art.54 § 2, sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art.154 § 6. Przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. zobowiązuje natomiast organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, do przekazania sądowi administracyjnemu wniesionej skargi wraz z odpowiedzią w terminie 30 dni, przy czym termin ten w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej został skrócony przez ustawodawcę do 15 dni (art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Należy przy tym wyjaśnić, że grzywna, o której mowa w art. 55 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny i jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami i swoim stanowiskiem, ale także jest sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. W przesłance wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. – "niezastosowania się do obowiązków" mieści się zatem nie tylko nieprzekazanie skargi do sądu, ale również zwłoka w jej przekazaniu.
Jak wynika z akt sprawy skarga A. S. z dnia 30 stycznia 2017 r. na decyzję Prokuratora Regionalnego w [...] z dnia [...] r., wpłynęła do tego organu w dniu 2 lutego 2017 r. (data prezentaty, k. 4 akt II SA/Lu 403/17) i bezspornie nie została przekazana Sądowi do chwili obecnej – okres opóźnienia przekroczył pół roku i trwa nadal.
W świetle powołanych przepisów wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie tej skargi jest więc uzasadniony. Okoliczności wskazane przez organ w odpowiedzi na wniosek nie zwalniały bowiem organu z obowiązku przekazania skargi – mają one natomiast wpływ na wysokość wymierzonej przez Sąd grzywny.
Należy bowiem stwierdzić, że przepis art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. stanowi, że sąd orzeka o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów – przepis ten nie przewiduje natomiast dolnej granicy grzywny, a więc sąd ma możliwość samodzielnie określić jej wysokość (nie przekraczając wysokości maksymalnej) z uwzględnieniem okoliczności sprawy.
Wymierzając zatem Prokuratorowi Regionalnemu grzywnę w wysokości 2000 zł, a więc znacznie mniejszej niż maksymalna, Sąd miał na uwadze, że przyczyną nieprzekazania skargi były istotne wątpliwości dotyczące właściwości organu w niniejszej sprawie wynikające ze zmiany ustroju sądownictwa wojskowego i prokuratury. Wątpliwość tę usunął P. G., który decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił w całości – objętą przedmiotową skargą decyzję Prokuratora Regionalnego z dnia [...] r. stwierdzając, po dokonaniu analizy przepisów prawa, że Prokurator Regionalny w [...] nie był organem władnym do rozpatrzenia odwołania skarżącego ppłk. A. S. – właściwym organem jest bowiem P. G..
Sąd miał więc na uwadze przy określaniu wysokości grzywny, że Prokurator Regionalny wobec powstałych wątpliwości co do swojej kompetencji w niniejszej sprawie, przekazał skargę P. G. jako organowi właściwemu.
Zdaniem Sądu, okoliczności powyższe mają wpływ na wysokość grzywny, gdyż świadczą o braku lekceważącego stosunku organu do wynikającego z przepisów ustawy obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, dlatego zachowania organu nie można oceniać jako szczególnie nagannego, co uzasadniałoby wymierzenie wyższej grzywny.
Z tych samych przyczyn Sąd stwierdził brak podstaw do przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a., zwłaszcza, że skarżący nie wskazał, by z powodu opóźnienia w przekazaniu skargi, poniósł jakieś negatywne konsekwencje.
Z tych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji; rozstrzygnięcie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.