Uzasadnienie
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z dnia 17 lutego 2022r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, J. G. zawarł m.in. wniosek o wyłączenie z orzekania i rozpatrywania tej i innych spraw Sędziów WSA w Białymstoku w osobach: Małgorzaty Anny Dziemianowicz, Grażyny Gryglaszewskiej, Elżbiety Lemańskiej, Marka Leszczyńskiego, Pawła Janusza Lewkowicza, Andrzeja Meleziniego, Jacka Pruszyńskiego, Małgorzaty Roleder, Wojciecha Stachurskiego, Elżbiety Trykoszko, Dariusza Mariana Zalewskiego, oraz Asesorów sądowych: Marcina Kojło, Barbary Romanczuk, Justyny Siemieniako. W motywach uzasadniających wniosek podał, że wskazani sędziowie i asesorzy są negatywnie nastawieni do jego osoby, powielają "kłamstwa" napisane przez OPS a następnie przez Kolegium "[...]". Pomijają podnoszone przez Skarżącego argumenty.
Wymienieni we wniosku o wyłączenie sędziowie WSA w Białymstoku, poza Jackiem Pruszyńskim oraz Wojciechem Stachurskim, a także asesorzy WSA złożyli do akt sprawy oświadczenia (k. 21 - 32 akt sądowych), w których podali, że nie są im znane przesłanki uzasadniające wyłączenie ich od rozpoznania w sprawie określone w art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) dalej jako: "p.p.s.a.". Akta sprawy nie zostały przedstawione sędziom: Jackowi Pruszyńskiemu oraz Wojciechowi Stachurskiemu z uwagi na okoliczności czyniące wniosek Skarżącego niekatulany w stosunku do ww. wymienionych. Sędzia WSA Jacek Pruszyński jest obecnie delegowany do NSA i nie orzeka w WSA w Białymstoku, Sędzia NSA Wojciech Stachurski również nie orzeka w WSA w Białymstoku (k. 34 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OW 73/22 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie do rozpoznania wniosku w sprawie o wyłączenie sędziów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Przez okoliczności, o których mowa w art. 19 p.p.s.a., rozumieć należy zarówno okoliczności związane z osobistymi stosunkami między sędzią a stroną czy jej przedstawicielem, jak również inne uwarunkowania zewnętrzne i wewnętrzne, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach. Przez stosunki osobiste rozumieć należy relacje charakteryzujące się istnieniem więzi uczuciowej, emocjonalnej lub gospodarczej. Inne uzasadnione okoliczności mogą dotyczyć np. wcześniejszych związków sędziego z daną sprawą, takich jak wykonywanie obowiązków służbowych przed objęciem przez niego funkcji sędziego (por. postanowienie NSA z 10 kwietnia 2014 r., II OZ 353/14 - treść orzeczeń jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem koniecznym uwzględnienia wniosku strony o wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest - oparte wyłącznie na zobiektywizowanych przesłankach - uprawdopodobnienie istnienia opisanych okoliczności, które będą budzić wątpliwości odnośnie do wydania przez sędziego orzeczenia (tak w postanowieniu NSA z 22 października 2020 r., II GZ 284/20).
O wyłączeniu sędziego nie może decydować wyłącznie subiektywne przekonanie strony o stronniczości i niesprawiedliwości sędziego. Instytucja wyłączenia sędziego nie może bowiem być traktowana jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu jej interesów (np. postanowienie NSA z 22 lutego 2008 r., II FZ 61/08 oraz postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 31 stycznia 2011 r., K 3/09, publ. OTK-A 2011, nr 1, poz. 5).
Z treści rozpatrywanego wniosku wynika, że podstawy do wyłączenia wszystkich sędziów i asesorów sądowych od orzekania w przedmiotowej sprawie Skarżący upatruje w zaistnieniu okoliczności, o której mowa w art. 19 p.p.s.a. Za okoliczność określoną w tym przepisie Skarżący uznaje fakt, że sędziowie i asesorzy orzekali już w jego sprawach i pomijali jego argumentację akceptując stanowisko orzekających w sprawie organów OPS i SKO w "[...]".
Z oświadczeń złożonych przez sędziów WSA w Białymstoku i asesorów WSA wynika, że nie zachodzą żadne okoliczności, które mogłyby uzasadniać ich wyłączenie od rozpoznania sprawy, zaś Skarżący we wniosku nie wskazał okoliczności i argumentów, które podważałyby prawdziwość tych oświadczeń. Nie uprawdopodobnił, jak wymaga tego art. 20 § 1 p.p.s.a., że istnieją uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziów i asesorów sądowych. Wskazując na stronniczość sędziów, nie powołał żadnej argumentacji, która pozwalałaby stwierdzić, że istnieje uzasadniona wątpliwość co do braku obiektywizmu sędziów i asesorów sądowych, których wyłączenia się domaga.
Zdaniem składu orzekającego podnoszone we wniosku okoliczności nie stanowią żadnej z określonych w art. 18 § 1 i 3 oraz art. 19 p.p.s.a. przesłanek wyłączenia sędziego od orzekania w tej sprawie, albowiem przesłanką wyłączenia sędziego nie może stanowić okoliczność, że brał on udział w rozpoznawaniu innych spraw Skarżącego, wyrażając przy tym określone poglądy prawne. Wykonywanie przez sędziów funkcji orzeczniczych, w świetle regulacji art. 184 Konstytucji RP i art 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), w przypadku sędziów sądów administracyjnych polega na kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zawsze więc wiąże się z określoną oceną prawną działań organów administracji publicznej, tj. wyrażeniem konkretnego poglądu prawnego w danej sprawie. Przyjęcie, że Sędzia podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy tylko dlatego, że dokonał oceny prawnej w innych sprawach (nawet między tymi samymi stronami postępowania) byłoby, zdaniem Sądu, naruszeniem zasady niezawisłości sędziowskiej i prowadziłoby do paraliżu sądownictwa, gdyż z istoty sądowego rozstrzygania spraw wynika, że przynajmniej dla jednej ze stron postępowania określone orzeczenie sądowe lub wyrażony w nim pogląd jest niekorzystne, co w razie przyjęcia poglądów prezentowanych w przedmiotowym wniosku o wyłączenie sędziego uprawniałoby tę niezadowoloną z rozstrzygnięcia stronę do żądania wyłączenia sędziego, który ją podjął, od rozpoznania każdej kolejnej sprawy, w której występowałby ten sam lub zbliżony problem prawny (por. postanowienie NSA z 16 listopada 2015 r., II GZ 339/10).
Wniosek Skarżącego w zakresie w jakim dotyczył Sędziego WSA Jacka Pruszyńskiego oraz, Sędziego NSA Wojciecha Stachurskiego, był natomiast bezpodstawny z uwagi na fakt, że obaj wymienieni sędziowie nie orzekają w WSA w Białymstoku, a zatem nie jest możliwy ich udział w postępowaniu zainicjowanym przez Skarżącego.
Z powyższych względów Sąd uznał, że złożony w sprawie wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż nie zaistniały przesłanki określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 22 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.