Uzasadnienie
Pismem z 12 grudnia 2022 r. D. D. (dalej: wnioskodawca), złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (dalej: Sąd) o wymierzenie Dyrektorowi Szpitala Powiatowego w K. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność z 16 listopada 2022 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z 3 stycznia 2023 r., skarżący został wezwany do uiszczenia należnego wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia wniosku. Wezwanie zostało doręczone 18 stycznia 2023 r. Ustosunkowując się do wezwania, wnioskodawca, pismem datowanym na 18 stycznia 2023 r. złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności zastrzec należy, że stosownie do treści art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - zwanej dalej jako: "p.p.s.a." do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków formalnych i fiskalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Nieuiszczenie pomimo wezwania, w wyznaczonym terminie, wpisu od skargi powoduje - stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. - odrzucenie skargi. Reguła ta zgodnie z brzmieniem art. 64 § 3 p.p.s.a. winna być stosowana także do wniosku. W okolicznościach sprawy strona, w wyznaczonym terminie, nie uiściła wpisu sądowego.
Uznać zatem należy, że nieuiszczenie wpisu sądowego powoduje, że wnioskowi strony z 12 grudnia 2022, jako obarczonemu brakami fiskalnymi, nie można nadać dalszego biegu i z tej przyczyny należy go odrzucić.
Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 9 sierpnia 2022 r. oświadczenia o cofnięciu wniosku zauważyć należy, że Sąd nie mógł uwzględnić tego oświadczenia. Wprawdzie w świetle art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie z reguły wiąże sąd (chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności), jednakże takie badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07 dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe reguły, zgodnie z brzmieniem art. 64 § 3 p.p.s.a. odnieść należy również do wniosku. Wobec powyższego przyjąć należało, że wobec braku fiskalnego wniosku, nie było dopuszczalne rozpoznanie oświadczenia o jego cofnięciu.
W tej sytuacji, mając na względzie powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.