Uzasadnienie
W piśmie z dnia 13 lutego 2013 r. Stowarzyszenie A zawnioskowało o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku od rozpoznawania sprawy o sygn. akt II SA/Bk 39/13.
Postanowieniem z dnia 5 marca 2013 r. (sygn. akt II OW 20/13) Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności wniosku poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jego wniesienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 w związku z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270), sąd odrzuca wniosek jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej.
W aktach sprawy o sygnaturze II SA/Bk 39/13 znajduje się odpis z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący skarżącego Stowarzyszenia (akta sprawy II SA/Bk 39/13, karta 16) z którego wynika, że Stowarzyszenie znajduje się w likwidacji. Ponadto Sądowi znane jest z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 września 2012r. (II SO/Ol 25/12). Wskazano w nim, że jak wynika z akt sprawy o sygn. II SA/Bk 225/12 (k.44) na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w A XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt BI.XII Ns – Rej. KRS 4692/11/585, Stowarzyszenie A zostało rozwiązane i zarządzono jego likwidację. Orzeczenie to stało się prawomocne wobec oddalenia przez Sąd Okręgowy Sąd Gospodarczy w A VII Wydział Gospodarczy apelacji wniesionej przez Stowarzyszenie (postanowienie z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII Ga 53/12).
Należy zauważyć, iż rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności, pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym także wierzytelności oraz roszczenia wobec niego. Przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Jednakże działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Przyjmuje się, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło – art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.) (por. P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000 r., s. 77 oraz postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2012r., sygn. akt II OZ 263/12).
Mając na uwadze powyższe, należy zatem stwierdzić, iż w dacie złożenia wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy, tj. 13 lutego 2013 r., Stowarzyszenie A nie posiadało już zdolności sądowej wobec uprawomocnienia się postanowienia o jego rozwiązaniu z dniem 20 kwietnia 2012 r. Tym samym, Stowarzyszenie nie posiadało zdolności do występowania przed sądem administracyjnym jako strona.
W związku z powyższym, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.