Uzasadnienie
L. L. w złożonym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu wniosku żądał wymierzenia Burmistrzowi Prudnika grzywny za nieprzekazanie w terminie jego skargi wniesionej za pośrednictwem tegoż organu, a dotyczącej przewlekłego i biurokratycznego prowadzenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy terenu. W uzasadnieniu dowodził, że w dniu 18 maja 2011 r. złożył w organie skargę datowaną na dzień 18 maja 2011 r., a adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i która to skarga nie została przekazana do Sądu w terminie, o którym stanowi art. 54 § 2 i 3 P.p.s.a.
Burmistrz Prudnika, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie ewentualnie odrzucenie, wskazując, że skargę z dnia 18 maja 2011 r. wniesioną przez skarżącego przekazał w dniu 16 czerwca 2011 r. do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę. Organ wyjaśniał jednocześnie, że w odpowiedzi błędnie została nadana sygnatura z pisma przewodniego Sądu.
Skarga wniesiona przez skarżącego L. L. dotycząca przewlekłego i biurokratycznego prowadzenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy terenu wpłynęła do tut. Sądu w dniu 22 czerwca 2011 r. i zarejestrowana została pod sygnaturą akt II SAB/Op 25/11.
Na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. wnioskodawca oświadczył, że cofa złożony wniosek o wymierzenie organowi grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi (wniosku o wymierzenie organowi grzywny), uznać należało, iż oświadczenie skarżącego wiązało Sąd, bowiem z treści tego oświadczenia oraz treści wniosku nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą (wnioskiem) i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowego wniosku, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.