Uzasadnienie
D.W., M.W., M.W. i J.W. wystąpili pismem z dnia 25 maja 2004 r. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego we Wrocławiu od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 178/04.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. akt OW 122/04, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu do rozpoznania wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 11 stycznia 2005 r. oddalił wniosek, uzasadniając brakiem wskazania przez skarżących przesłanek skutkujących wyłączeniem któregokolwiek z sędziów z mocy prawa oraz nie podania żadnych okoliczności faktycznych wskazujących na istnienie pomiędzy skarżącymi a każdym sędzią stosunku osobistego, mogącego wywoła wątpliwości do jego bezstronności.
Skarżący pismem z dnia 2 lutego 2005 r. złożyli zażalenie na postanowienie zarzucając mu, iż jest niesprawiedliwe i pozbawia stronę skarżącą prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd.
Pismem z dnia 2 lutego 2005 r. skarżący zostali wezwania do uiszczenia solidarnie kwoty 100 zł tytułem opłaty od zażalenia. Dnia 15 lutego 2005 r. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Został on oddalony przez Sąd (po zaskarżeniu sprzeciwem orzeczenia referendarza sądowego) postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r.
Skarżący 30 czerwca 2005 r. wnieśli zażalenie na wyżej wskazane postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, iż poziom dochodów uzyskiwany przez skarżących nie uprawnia do skorzystania ze zwolnienie od kosztów sądowy, oddalił zażalenie skarżących postanowieniem z dnia 13 grudnia 2005 r.
Pismem z dnia 7 lutego 2006 r. skarżący zostali ponownie wezwani do uiszczenia solidarnie spisu sądowego w wysokości 100 zł. Na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu złożyli zażalenie, które zostało jednak oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny dnia 25 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II OZ 805/06).
Pismem z 24 listopada 2006 r. skarżący zostali ponownie wezwani uiszczenia solidarnie wpisu sądowego.
Na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu ponownie wnieśli zażalenie, jednakże Sad odrzucił je postanowieniem z dnia 4 stycznia 2007 r. uznając, iż było niedopuszczalne. W uzasadnieniu stwierdził, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia 7 lutego 2006 r. stało się prawomocne, wobec oddalenia złożonego od niego zażalenia. Tymczasem wezwanie z dnia 24 listopada 2006 r. stanowiło jedynie ponowne wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Sądu. Na postanowienie o odrzuceniu zażalenia skarżący wnieśli zażalenie, jednakże zostało ono oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny dnia 20 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OZ 349/07).
Pismem z dnia 6 lipca 2007 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 11 stycznia 2005 r. Wezwanie oparto na prawomocnym zarządzeniu w tym przedmiocie, które zapadło dnia 7 lutego 2006 r. Od ostatniego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu skarżący wnieśli zażalenie wnosząc o jego uchylenie i zmianę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Zarządzenie z dnia 5 lipca 2007 r., w oparciu o które skierowano do skarżących wezwania do uiszczenia wpisu stanowiło jedynie wykonanie prawomocnego zarządzenia z dnia 7 lutego 2006 r. To na jego postawie skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu. Prawo do zaskarżenia tego postanowienia zostało skonsumowane przez wniesienie zażalenia, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił dnia 25 sierpnia 2006 r.
W takim stanie rzeczy kolejne zażalenie na zarządzenie nakazujące jedynie wezwać do prawomocnie stwierdzonego już obowiązku uiszczenia wpisu należy uznać za niedopuszczalne.
W związku z powyższym, na podstawie przepisu art. 198 w związku z art. 178 oraz art. 168 i 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ J. Szaniecka