Uzasadnienie
Wnioskiem z 8 września 2016 r. AP zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o wymierzenie na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa) grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie w terminie jego skargi na bezczynność organu. Jednocześnie w treści wniosku skarżący zawarł oświadczenie o cofnięciu skargi, z uwagi na niepoprzedzenie jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. II SAB/Rz 105/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę AP. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne z dniem 5 grudnia 2016 r.
Uznając wniosek za zasadny, postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. II SO/Rz 16/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wymierzył Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywnę w wysokości 500 zł. Na podstawie akt sprawy II SAB/Rz 105/16 Sąd ustalił bowiem, że skarga AP wpłynęła do organu w dniu 13 lipca 2016 r. i została przekazana WSA w Rzeszowie dopiero w dniu 2 września 2016 r.
Po rozpatrzeniu zażalenia Kolegium, postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r. I OZ 5/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił opisane wyżej postanowienie WSA w Rzeszowie.
NSA wskazał, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, co sam przyznał we wniosku z 8 września 2016 r. o wymierzenie grzywny, załączając do tegoż wniosku pismo wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa. W tym samym wniosku skarżący cofnął skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jako przedwczesną właśnie ze względu na wystąpienie przez niego do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
NSA zwrócił uwagę, że cofnąć można tylko skargę skutecznie wniesioną, zaś w niniejszej sprawie nie można za skutecznie wniesionej uznać skargi na bezczynność w sytuacji, w której nie wyczerpano trybu zaskarżenia z art. 37 § 1 Kpa. W zaistniałych okolicznościach skarga taka jako niedopuszczalna podlegać winna odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 Ppsa. Wobec tego, cofnięcie skargi w opisanej sytuacji, było w ocenie NSA prawnie nieskutecznie. NSA wskazał, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania, wobec czego w opisywanej sprawie nie może mieć zastosowania przepis o umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi (art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa). Skoro zaś skarga na bezczynność organu nie została przez skarżącego skutecznie wniesiona z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia, to niezasadne było wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 Ppsa (mając na uwadze prewencyjny i represyjny charakter owej grzywny).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 190 w zw. z art. 187 § 2 Ppsa, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W realiach niniejszej sprawy NSA w postanowieniu z dnia 19 styczna 2017 r. uznał, że przepis art. 55 § 1 Ppsa, uprawniający sąd administracyjny do nałożenia grzywny na organ, który nie wywiązał się z ciążącym na nim obowiązków i nie przekazał skargi do sądu w ustawowo określonym terminie, może mieć zastosowanie tylko w sytuacji, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Jeżeli skarga jest obarczona wadą skutkującą jej niedopuszczalnością, brak jest podstaw do wymierzenia grzywny zaskarżonemu organowi.
W opisywanej sprawie nie jest kwestionowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stanowisko skarżącego, że pomimo upływu trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi, organ nie przekazał jej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do WSA w Rzeszowie. Niemniej wobec poczynionych wyżej rozważań, wniosek skarżącego nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany przez Sąd, gdyż jego skarga w dniu wniesienia była niedopuszczalna. Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. II SAB/Rz 105/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę AP jako niedopuszczalną.
Sąd wskazał, że przed jej wniesieniem skarżący nie wyczerpał bowiem przysługujących mu środków zaskarżenia. Okoliczność ta oznacza, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego w rozumieniu art. 63 Ppsa i prowadzone pod sygn. akt II SO/Rz 2/17, w wyniku poczynionych ustaleń stało się bezprzedmiotowe, albowiem obowiązek, którego wykonania żądał skarżący utracił przymiot aktualności i nie może zostać wykonany w postępowaniu, które nie zostało skutecznie wszczęte. To zaś obliguje Sąd do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 Ppsa.
O zwrocie wpisu od zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie ukarania grzywną orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 Ppsa.