Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2018 r. (data wpływu do Sądu) D. R., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o przyznanie mu prawa pomocy. Jako przedmiot zaskarżenia wskazał opieszałość postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w S. w sprawie o sygn. akt [...]. W treści formularza wniosku PPF podał, że "złożył powództwo w sprawie ustalenia wysokości zadośćuczynienia za opieszałość Sądu, proponując kwotę [...]zł".
W powyższym przedmiocie do dnia dzisiejszego nie wpłynęła skarga do tutejszego Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por: postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09, opubl.
w Lex nr 573308).
Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., znajduje również zastosowanie w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przed wszczęciem postępowania sądowego, tzn. wtedy gdy skarga (pismo procesowe) nie została jeszcze wniesiona do sądu, zaś z wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w celu wszczęcia postępowania sądowego, wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia nie jest działalność, bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach administracyjnych polegających kontroli sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu, taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie – dotyczącej postępowania przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie o sygn. akt [...]. Nie ulega bowiem wątpliwości, że rozpoznanie skargi dotyczącej tego rodzaju sprawy nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Skarżący domaga się bowiem "ustalenia wysokości zadośćuczynienia za opieszałość" sądu powszechnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tych względów, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 247 p.p.s.a., uznając, że prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.