Uzasadnienie
W dniu 26 stycznia 2006r. P. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), tj. nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 15 dni, skargi, akt i odpowiedzi na skargę. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że skarga wpłynęła do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 10 stycznia 2006r., a w świetle informacji, które uzyskał bezpośrednio w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w dniu 26 stycznia 2006r. wynika, że złożonej przez niego skargi, odpowiedzi na skargę i aktami jeszcze WSA w Warszawie jeszcze nie przesłano, co tym samym oznacza, że zakreślony na ich przesłanie termin już upłynął.
Skarga w sprawie, w zakresie której P. B. złożył wniosek o wymierzenie grzywny (sprawa oznaczona sygnaturą II SAB/Wa 23/06), a opatrzona datą 06 stycznia 2006r., wpłynęła do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 10 stycznia 2006r. (dowód: pieczęć Naczelnego Sądu Administracyjnego Kancelarii Prezesa z datą 10 stycznia 2006r. umieszczona na pierwszej stronie skargi – w aktach ww. sprawy). Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazał powyższą skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 31 stycznia 2006 r. (dowód: pieczęć Biura Podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na K-2 akt sprawy II SAB/Wa 23/06).
Z kolei w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o umorzenie postępowania z wniosku o wymierzenie grzywny jako bezprzedmiotowego, względnie jego oddalenie, wskazał, iż kilkudniowe opóźnienie, które wystąpiło w przekazaniu akt, nie może uzasadniać wymierzenia grzywny przede wszystkim ze względu na – po pierwsze - liczbę pism kierowanych przez P. B. do Wydziału Informacji Sądowej NSA – po drugie zaś – na fakt, iż powstałe uchybienie ma nieznaczny charakter i nie jest spowodowane złą wolą organu, czy też zaniedbania w tym zakresie. Nadto Prezes NSA uzasadniając swoje stanowisko procesowe podniósł, że w dniu 26 stycznia 2006r. akta administracyjne były wypożyczone do czytelni akt celem udostępnienia ich wnioskodawcy, co też miało wpływ na opóźnienie przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt do WSA w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 powołanej ustawy), przy czym art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi przepis szczególny względem powołanej regulacji i przewiduje termin krótszy - piętnastodniowy.
Z akt sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej wynika, że organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w dniu 31 stycznia 2006 r., a więc z przekroczeniem terminu piętnastu dni, a opóźnienie wyniosło sześć dni, bowiem ostatni dzień terminu przypadał na 25 stycznia 2006r.
Wymierzenie grzywny przewidziane w art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 powołanej ustawy. Środek ten nie ma więc wyłącznie charakteru represji stosowanej w stosunku do organu za ewentualne uchybienia w wypełnieniu powyższych obowiązków. Ma on jedynie poprzez wymierzenie grzywny doprowadzić do dokonania przez organ czynności, które umożliwią rozpoznanie sprawy i taki jest główny przypisany mu przez ustawodawcę cel.
Jakkolwiek w niniejszej sprawie organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, wykonał ustawowy obowiązek przekazania akt z sześciodniowym opóźnieniem, to opóźnienie powyższe nie ma wpływu na możliwość rozpoznania sprawy ze skargi P. B.. Trzeba bowiem podkreślić, że już sam fakt, iż skarżący zapoznawał się z aktami administracyjnymi w dniu 26 stycznia 2006r. skraca powstałe opóźnienie do pięciu dni, ponieważ 26 stycznia 2006r. był pierwszym dniem przypadającym po upływie piętnastodniowego okresu, który upływał z dniem 25 stycznia 2006r. Dodatkowo organ, poza zakreślonym terminem przewidzianym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wykonał ciążący na nim obowiązek w sposób pełny przekazując wszystkie niezbędne do rozpoznania sprawy dokumenty.
Stąd też w sytuacji, gdy skarga oraz odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy, została przekazana do sądu, a powstałe opóźnienie jest nieznaczne, wymierzenie organowi grzywny przeczyłoby przypisanej tej instytucji funkcji.
Ze względu na powyższe oraz biorąc pod uwagę, iż w niniejszej sprawie organ zastosował się do ciążących na nim obowiązków, a przekroczenie terminu, jak wskazano, nastąpiło w niewielkim stopniu, a trudno dopatrzyć się winy organu w jego przekroczeniu, wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd uznał za nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.