Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek P. B. o wymierzenie grzywny Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego za niewywiązanie się z obowiązku terminowego przesłania skargi i odpowiedzi na skargę. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 16 stycznia 2007 r., co zostało stwierdzone postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r.
W dniu 9 listopada 2007 r. P. B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów postępowania i przyznanie adwokata z urzędu (był to kolejny wniosek o prawo pomocy – pierwszy został rozpoznany odmownie). Wnioskodawca wskazał na konieczność ponoszenia znacznych kosztów wynikających z postępowań sądowych z jego udziałem, fakt swojego zadłużenia na kwotę około 3 000 zł, konieczność zwrotu kosztów postępowania w przegranej sprawie o ochronę dóbr osobistych na kwotę 3 000 zł. Dochód wnioskodawcy wynosi 1980 zł netto, a dochody te nie wystarczają na zaspokojenie potrzeb jego i jego dziecka.
Pismem z dnia 10 stycznia 2008 r., na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wnioskodawca został wezwany do przedstawienia, w terminie 14 dni, m.in. odpisu zeznania podatkowego za rok 2006, dokumentu potwierdzającego wysokość aktualnego wynagrodzenia za pracę, do oświadczenia co do wysokości dochodów żony i do udokumentowania tych dochodów, a także do udzielenia informacji, czy wnioskodawca zamieszkuje z żoną i małoletnim dzieckiem.
Pismo z dnia 10 stycznia 2008 r. zostało odebrane w dniu 21 stycznia 2008 r., ale w zakreślonym terminie wnioskodawca nie udzielił na nie odpowiedzi i nie przedstawił żądanych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarżący nie wykazał, że spełnia wymogi dla przyznania prawa pomocy.
Jak wynika z jego wniosku, we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje on jedynie ze swoim małoletnim synem, choć z akt postępowania wynika, że zameldowany jest on pod tym samym adresem, co jego żona (pismo skarżącego z dnia 8 lutego 2007 r., k. 82 akt sądowych). Przyjmując jednak nawet, że zwykle przebywa on pod innym adresem (pismo z 8 lutego 2007 r.), nie zmienia to faktu, że – jak wynika z akt sprawy o sygn. II SA/Wa 2041/06 – pozostaje on w związku małżeńskim, a jego żona osiąga roczny dochód w kwocie ponad 40 000 zł (dane za rok 2005, brak aktualnych danych, choć do podania takich danych wnioskodawca został wezwany). Brak odpowiedzi na wezwanie z 10 stycznia 2008 r. nie pozwala na ustalenie dochodów jego żony za rok 2007, a przyjmując za aktualne dochody jego żony z roku 2005 oraz uwzględniając oświadczenie dotyczące dochodów wnioskodawcy zawarte w formularzu z 7 listopada 2007 r. – ich łączny roczny dochód wynosi około 70 000 zł.
Małżonkowie, stosownie do art. 23 i 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, niezależnie od miejsca zamieszkania, zobowiązani są do wzajemnej pomocy finansowej, w tym do takiej pomocy w przypadku udziału jednego z małżonków w postępowaniu sądowym.
Wnioskodawca nie wykazał też, pomimo wezwania Sądu, że zobowiązany jest do zapłaty kosztów sądowych w kwocie 3 000 zł, nie podał, że w związku małżeńskim już nie pozostaje, albo że dane o sytuacji finansowej jego żony, przedstawione do sprawy II SA/Wa 2041/06, są nieaktualne. Brakuje więc jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że jego sytuacja materialna w znaczący sposób zmieniała się na niekorzyść względem stanu z daty pierwszego wniosku o prawo pomocy, tj. z dnia 11 stycznia 2007 r. Nie mogą być ponadto uwzględniane przy ocenie tej sytuacji wydatki ewentualne, które mogą powstać dopiero w przyszłości, a tak właśnie m.in. uzasadnił wnioskodawca swój wniosek z 7 listopada 2007 r. (rubryka 5 tego wniosku – ewentualne koszty w sprawie skarg do Trybunału Konstytucyjnego).
Powyższe nie pozwala na ocenę, że zachodzą przesłanki przyznania prawa pomocy, określone w art. 246 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie natomiast do tego przepisu, ciężar wykazania, że takie przesłanki zachodzą, spoczywa na osobie wnioskującej o prawo pomocy. Wnioskodawca nie wykazał, iż nie może ponieść pełnych, czy tym bardziej jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z powyższym, na podstawie art. 260 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.