Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 751/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. Powodem odrzucenia tej skargi był uchybienie terminu do jej wniesienia.
W dniu 24 sierpnia 2009 r. skarżący ponownie wniósł za pośrednictwem organu skargę na wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] marca 2009 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarga ta wpłynęła do Komendanta Głównego Policji w dniu 26 sierpnia 2009 r.
Komendant Główny Policji przekazał powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę (oznaczoną datą 29 września 2009 r.) w przesyłce nadanej w dniu 30 września 2009 r. Przesyłka ta wpłynęła do Sądu w dniu 5 października 2009 r.
S. L. w dniu 18 listopada 2009 r. złożył do Sądu wniosek o wymierzenie Komendantowi Głównemu Policji grzywny w związku z niewywiązaniem się z obowiązków określony w art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że w dniu 14 października 2009 r. uzyskał telefonicznie informację z sekretariatu Sądu, że wskazana wyżej skargą nie wpłynęła do Sądu. Podniósł ponadto, że pismo stanowiące odpowiedź na skargę nie odnosi się do treści skargi oraz nie spełnia wymogów wynikających z zasad postępowania administracyjnego wymieniony w art. 6 - 12 k.p.a. Zarzucił organowi, że odpowiedź na tą skargę opatrzona datą 29 września 2009 r. została sporządzona znacznie później, oraz że pismo to sporządziła osoba nieuprawniona. Zdaniem S. L. świadczy o tym brak numeru dziennika na piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę oraz ewidentna różnica w wyglądzie podpisów w porównaniu ze wcześniej składanymi.
W odpowiedzi na wniosek Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 powołanej ustawy).
Zgodnie z art. 55 § 1 cytowanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy.
W ocenie Sądu wniosek S. L. o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji nie zasługuje na uwzględnienie.
Grzywna, o której mowa we wskazanym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 1 powołanej ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259).
Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 26 sierpnia 2009 r. Przekazanie skargi do Sądu nastąpiło natomiast w dniu 30 września 2009 r., a więc z uchybieniem terminu wynikającego z art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Termin ten upłynął bowiem w dniu 25 września 2009 r.
Fakt ten, w ocenie Sądu, nie stanowi jednak wystarczającej okoliczności do zastosowania środka, o którym mowa w art. 55 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Opóźnienie organu w wykonaniu nałożonego przepisami powołanej ustawy obowiązku wyniosło jedynie 5 dni i nie miało wpływu na możliwość rozpoznania sprawy. Dodatkowo należy podnieść, że organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę przed złożeniem przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że skarga, której dotyczy wniosek o wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie, jest ponowną skargą na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. Wcześniejszą skargę na tę decyzję Sąd rozpoznał pod sygnaturą II SA./Wa 751/09. Sąd dysponował zatem już przekazanymi wcześniej aktami postępowania administracyjnego oraz stanowiskiem organu wyrażonym we wcześniejszej odpowiedzi na skargę.
Abstrahując od zasadności zarzutów skarżącego dotyczących pisma stanowiącego odpowiedź na skargę należy wyjaśnić, że nie mogą one być przedmiotem oceny przy rozpoznawaniu wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd ocenia bowiem w tym przypadku, czy organ wypełnił obowiązek określony w art. 54 § 2 powołanej ustawy. Niemniej zaznaczyć należy, że pismo stanowiące odpowiedź na skargę wbrew twierdzeniom skarżącego zostało podpisane przez osobę uprawnioną, tj. pełnomocnika dysponującego pełnomocnictwem udzielonym przez organ.
Należy również wyjaśnić, że w dniu w którym skarżący starał się uzyskać z Sądu telefoniczną informację na temat daty wpływu jego skargi, skarga ta znajdowała się już w Sądzie. Udzielenie skarżącemu błędnej informacji spowodowane mogło być dołączeniem tej skargi do akt sprawy o sygn. II SA/Wa 759/09, co mogło być trudne do ustalenia w oparciu o dane ze stosowanego w Sądzie systemu informatycznego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 oraz 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.