Uzasadnienie
Minister Finansów sześcioma decyzjami z dnia 6.06.2001 r., po rozpatrzeniu sześciu odwołań z dnia 11.01.2000 r., złożonych przez Zbigniewa M. od sześciu decyzji Izby Skarbowej w G. z dnia 29.12.1999 r. odmawiających uchylenia ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w E. z dnia 3.09.1996 r. (...) działając na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.
W uzasadnieniach decyzji Minister Finansów m.in. podniósł, że zarzut strony dotyczący twierdzenia, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny. Zgodnie z treścią art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, okresem rozliczeniowym dla podatników podatku VAT jest miesiąc kalendarzowy. Dlatego też organ podatkowy wydając rozstrzygnięcie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego jest obowiązany uwzględnić dokonane przez podatnika czynności w konkretnym miesiącu. Niezwykle istotne jest ponadto stwierdzenie, iż wydana przez organ podatkowy decyzja w sprawie określenia kwoty zobowiązania podatkowego jest "samodzielnym" aktem administracyjnym, który po jego prawidłowym doręczeniu, wywołuje określone w nim skutki prawne. Jeżeli więc w decyzji organ podatkowy nie wskazał w oczywisty sposób, iż jego rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie innej decyzji, to twierdzenie, iż tak właśnie się stało, jest prawnie nieuzasadnione. Dlatego też argument strony dotyczący uznania, iż ww. decyzje Izby Skarbowej w E. z dnia 03.09.1996 r. zostały wydane na podstawie decyzji Izby Skarbowej w E. z dnia 02.09.1996 r. w sprawie określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń-czerwiec 1995 r., które zostały następnie uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, należy uznać za błędny. Nie do zaakceptowania jest bowiem pogląd, zgodnie z którym, rozstrzygnięcia dotyczące miesięcy lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1995 r., nie mogły zostać wydane bez wcześniejszego określenia kwot zobowiązań podatkowych za miesiące styczeń-czerwiec 1995 r.
W skardze na powyższą decyzję Zbigniew M. zarzucił naruszenie przepisu art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, zarzucając, że Minister Finansów nie uwzględnił stanowiska strony, co do wskazanej przez nią przesłanki do wznowienia postępowania.
W ocenie skarżącego przyjęcie założenia, iż decyzja Izby Skarbowej za lipiec 1995 r., nie została wydana w oparciu o decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za czerwiec 1995 r. jest błędne, pomija bowiem konstrukcję tego podatku.
W podatku od towarów i usług rozliczenia za poszczególne miesiące nie są rozliczeniami w pełni od siebie niezależnymi. W szczególności wpływ na rozliczenie podatku w kolejnym miesiącu ma kwota podatku z miesiąca poprzedzającego, którą podatnik ma prawo odliczyć w miesiącu następnym.
Zatem wydając decyzję a lipiec 1995 r. organ podatkowy musiał uwzględnić treść decyzji z miesiąca czerwca, w szczególności musiał uwzględnić to, czy w decyzji tej nie przewidziano kwoty "do poniesienia na miesiąc następny".
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
Powyższa przesłanka stanowi podstawę wznowienia postępowania, jeżeli warunki w niej przewidziane zaistniały po wydaniu decyzji i prawidłowo przeprowadzonym, poprzedzającym wydanie tej decyzji, postępowaniu.
Warunkiem zastosowania omawianego przepisu jest ustalenie, że:
- decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu,
- ta inna decyzja lub orzeczenie sądu zostały następnie uchylone lub zmienione,
- uchylenie lub zmiana decyzji lub orzeczenia sądu nastąpiło w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
W sprawie niniejszej żaden z powyższych warunków nie został spełniony. Przede wszystkim decyzja, której strona skarżąca domaga się uchylenia w trybie wznowienia nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu. Mówiąc bowiem w art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej o innej decyzji lub orzeczeniu sądu ustawodawca miał na uwadze akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Inaczej mówiąc bez tej "innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw prawnych do wydania decyzji podatkowej. Np. nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji o odpowiedzialności spadkobiorców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy, jeżeli orzeczeniem sądu nastąpiło odrzucenie spadku. Przyjęcie natomiast spadku przez spadkobiorców daje podstawę do wydania decyzji o ich odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spadkodawcy.
Nie stanowi natomiast podstawy prawnej do wydania decyzji w podatku VAT za określony miesiąc, decyzja w tym podatku wydana za miesiąc poprzedni. Przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja podatku od towarów i usług, określony miesiąc kalendarzowy czyni okresem rozliczeniowym i powoduje, że wydana przez organ podatkowy decyzja w sprawie określenia kwoty zobowiązania podatkowego jest "samodzielnym" aktem administracyjnym, który po jego prawidłowym doręczeniu, wywołuje określone w nim skutki prawne.
Brak pierwszego z warunków do zastosowania przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej powoduje, że nie zaistniały również dwa pozostałe warunki, w tym przepisie określone.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w sentencji.