Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 7.07.1999 r., którymi odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej - Krystyny K. wymierzających "Bawełnie D." Sp. z o.o. w B. opłaty skarbowe od umów kupna sprzedaży zawartych z czeską firmą "T.".
Nader obszerne wywody zamieszczone w uzasadnieniach skarg na powyższe decyzje oraz w piśmie procesowym z 20.02.2001 r. sprowadzają się w istocie do dwóch zarzutów:
1/ Inspektor Kontroli Skarbowej nie będąc organem podatkowym, w rozumieniu art. 13 Ordynacji podatkowej, nie był uprawniony do wydania decyzji określającej zaległość podatkową w opłacie skarbowej, a także do naliczenia od niej odsetek, 2/ Transakcje sprzedaży towaru ze składu celnego zostały dokonane pomiędzy podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą wobec czego miały do nich zastosowane przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Wobec powyższego skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i o zasądzeniu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.
Minister Finansów wniósł o oddalenie skarg. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano orzeczenia NSA potwierdzające uprawnienia inspektorów kontroli skarbowej do wydawania decyzji "wymiarowych". Wyjaśniono również, że sprzedaż towarów zakupionych za granicą objętych procedurą składu celnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeśli uprzednio nie powstał w stosunku do nich dług celny lub nie objęto ich inną procedurą celną. Spółki nie dotyczyło zatem wyłączenie z obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej od umowy sprzedaży, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./. Spółka "usankcjonowała" ten stan faktyczny i prawny nie wystawiając od umów sprzedaży faktur VAT.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowania prowadzone w trybie nadzoru o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznych miały na celu wyjaśnienie, czy decyzje te były dotknięte jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej.
Treść wniosków, odwołań i skarg spółki wskazuje, że skarżąca podstawę swych żądań upatruje w pkt 1 /niewłaściwość organu/ i w pkt 3 /rażące naruszenie prawa/ cyt. przepisu.
Zarzutów skargi nie sposób podzielić.
Pierwszy z nich polega na nieporozumieniu. Oczywistym jest bowiem, że organ kontroli skarbowej /w min. sprawie inspektor/, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /t.j. Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572 ze zm./ nie jest organem podatkowym w rozumieniu art. 13 par. 1 Ordynacji podatkowej. Z art. 24 pierwszej w wymienionych wyżej ustaw wynika natomiast, że inspektorowi przysługują pewne uprawnienia organu podatkowego, w tym i do wydawania decyzji w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Skoro obowiązkiem organu wydającego decyzję określającą wysokość zaległości podatkowej /art. 21 par. 3 Ordynacji/ jest naliczenie odsetek na dzień wydania decyzji, które to rozstrzygnięcie stanowi integralną część decyzji wymiarowej /art. 53 par. 4 cyt. ustawy/ wydający taką decyzję inspektor nie może nie wykonać powyższego obowiązku.
Doceniając trud autorów skarg w przedstawieniu własnych - dotąd nie prezentowanych w literaturze przedmiotu - poglądów na temat "proceduralnego" jedynie charakteru decyzji wydanych przez inspektora kontroli skarbowej należy jedynie wskazać na uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 14 grudnia 2000 r. FPS 6/00 /Glosa 2001 nr 3 str. 32 z komentarzem G. Borkowskiego/. W jej uzasadnieniu wyjaśniono m.in. przyczyny, dla których wyposażono organy kontroli skarbowej w uprawnienia identyczne /w zakresie wymiaru podatków/ jakie przysługują organom podatkowym.
Uprawnienia te nie były dotychczas kwestionowane w orzecznictwie sądowym.
Bezzasadność zarzutu "rażącego naruszenia prawa" wynika już z samego jego uzasadnienia przez skarżącą. W piśmie procesowym z 20.02.2001 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że "przepisy normujące opodatkowanie sprzedaży towarów podatkiem od towarów i usług będzie opłatą skarbową są na tyle niejasne, że występuje zróżnicowane orzecznictwo /?/ po stronie podatników, organów podatkowych jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego". Skoro tak, to nie można przyjąć, że ewentualne naruszenie prawa materialnego iprzez nspektora kontroli skarbowej było oczywiste, a tylko takie "może być uznane za "rażące" w rozumieniu art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Problem "VAT a opłata skarbowa" był - do dnia wejścia w życie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych /1.01.2001 r./ jednym z najbardziej spornych w orzecznictwie sądowym, czego dowodem są m.in. trzy uchwały składów poszerzonych NSA dotyczące tej właśnie kwestii.
Mimo więc, że pogląd w myśl którego sprzedaż towarów ze składu celnego podlega przepisom ustawy o opłacie skarbowej budzi wątpliwości, to nie można go uznać za naruszający prawo w stopniu rażącym. Co do jego zasadności Sąd mógłby wypowiedzieć się rozpoznając skargę na decyzję wymiarową, której jednak nie wniesiono.
W tej sytuacji, wobec bezzasadności skarg, należało - na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzec jak w sentencji.