Uzasadnienie
Pismami z dnia 16 maja 2001 r. Małgorzata Ż. i z dnia 23 maja 2001 r. Stanisław K. zwrócili się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o zwrot nienależnie ich zdaniem uiszczonej opłaty skarbowej w kwocie odpowiednio 38 zł i 16 zł z tytułu wydania zaświadczeń o wysokości dochodów.
Urząd Skarbowy w O. omówione wnioski, powołując się na art. 15, art. 16 i art. 170 par. 1 Ordynacji podatkowej i art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 86 poz. 960/ przesłał, jako do organu właściwego rzeczowo i miejscowo, do Burmistrza Miasta i Gminy w O. Burmistrz pismem z dnia 23 lipca 2001 r. zwrócił omawiany wniosek uznając się za niekompetentnego do ich załatwienia. Urząd Skarbowy w O. kolejnym pismem z dnia 31 lipca 2001 r. zwrócił wnioski do Burmistrza wyrażając pogląd, iż w art. 13 ustawy o opłacie skarbowej w sposób jednoznaczny określono burmistrza, jako organ właściwy w tego rodzaju sprawach.
Burmistrz Miasta i Gminy kolejnym pismem z dnia 13 września 2001 r. zwrócił wnioski do Urzędu Skarbowego, wyrażając pogląd, iż z par. 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 2000 r. /w piśmie błędnie podano 2001 r./ w sprawie sposobu i pobierania zapłaty i zwrotu opłaty skarbowej oraz sposobu prowadzenia rejestrów tej opłaty /Dz.U. nr 110 poz. 1176/, jednoznacznie wynika, że podmioty, do których wniesiono podanie, są obowiązane przekazać dokument wraz ze skasowanymi znakami opłaty lub stosowną adnotacją właściwemu organowi podatkowemu, w razie powstania okoliczności, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej. W związku zaś z tym, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z okoliczności wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy, brak było podstaw do przekazywania dokumentów organowi podatkowemu właściwemu w sprawach opłaty skarbowej.
Pismem z dnia 8 października 2001 r. Urząd Skarbowy w O. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego na podstawie art. 19 ust. 4 Ordynacji podatkowej wyrażając w uzasadnieniu wniosku pogląd, iż w art. 12 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej w sposób samodzielny uregulowano sytuacje faktyczne opisane w pkt 1-3, kiedy to nie ma potrzeby stosowania procedury przewidzianej w art. 79 i następnych Ordynacji podatkowej, a wystarczającym jest zastosowanie trybu nakreślonego w rozporządzeniu Ministra Finansów. Natomiast wszystkie stany faktyczne pozostające poza dyspozycją art. 12 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej, z których wynika, że opłatę skarbową uiszczono nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej /art. 72 Ordynacji podatkowej/ winny być poddane ocenie pod kątem wyczerpania przesłanek z art. 79 par. 1 Ordynacji podatkowej.
W konkluzji stwierdzono, iż organem rzeczowo i miejscowo właściwym do rozpatrzenia merytorycznego przedmiotowych spraw, wobec jednoznacznego uregulowania w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o opłacie skarbowej jest Burmistrz Miasta i Gminy O. ustosunkowując się do wniosku Urzędu Skarbowego w O. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stanowisko zaprezentowane przez Urząd Skarbowy w O. jest prawidłowe. Zgodnie z art. 2 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przepisy tej ustawy mają także zastosowanie do opłaty skarbowej.
Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie /Ordynacji podatkowej/ jest mowa o podatkach rozumie się przez to także opłaty /skarbowe/. Z kolei zgodnie z art. 13 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organami podatkowymi pierwszej instancji stosownie do ich właściwości są m.in. przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego. W sprawach podatkowych stosownie do art. 207 par. 1 Ordynacji podatkowej orzekają w drodze decyzji organy podatkowe, chyba, że Ordynacja podatkowa stanowi inaczej.
Właściwy organ podatkowy jest też jedynie uprawniony do orzekania w sprawach np. z art. 79 par. 2 pkt 1 lit. "c" Ordynacji podatkowej tj. gdy podatnik nie będąc obowiązany do składania zeznań /deklaracji/ dokonał wpłaty podatku /opłaty/ nienależnego w wysokości większej od należnej.
Takim organem w sprawach opłaty skarbowej w I instancji jest wyłącznie wójt lub burmistrz /prezydent miasta/ - art. 13 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej. Tej wyłącznej właściwości w sprawach opłaty skarbowej określonej w art. 13 ust. 1 ustawy nie zmienia treść par. 16 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do ustawy wydanego na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy, gdyż ani delegacja ustawowa nie zawiera upoważnienia dla odmiennego określenia właściwości organów aniżeli określona w art. 13 ust. 1 ustawy, ani też w treści par. 16 ust. 1 rozporządzenia nie można się doczytać, aby kompetencje organu właściwego w sprawach opłaty skarbowej zostały jedynie ograniczone do orzekania w sprawach, o których nowa w art. 12 ust. 1.
Ubocznie już tylko można zauważyć, że przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez Burmistrza Miasta i Gminy O., iż organy wymienione w art. 13 ust. 1 są właściwe jedynie do załatwienia spraw wymienionych w art. 12 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej, a więc w domyśle do orzekania w pozostałych sprawach związanych z opłatą skarbową są właściwe organy załatwiające sprawy podlegające opłacie skarbowej nie dość, że byłoby sprzeczne z prawem ale doprowadziłoby do niesłychanego bałaganu, gdyż organem w sprawach związanych ze zwrotem nienależnie uiszczonej opłaty skarbowej byłyby wszystkie organy /jednostki/ wykonujące zadania z zakresu administracji.
Mając powyższe na względzie stosownie do art. 28 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec, jak w sentencji.