Uzasadnienie
P. sp. o. o. w W. wniosła skargę na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził w decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r., że skarżąca w 1999 r. w zeznaniu CIT-8 zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 1.516.066,03 zł. Spółka w kontrolowanym roku osiągała dochody poza terytorium Polski, między innymi w Libii. Organ kontroli podatkowej odmówił uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków w kwocie 1.477.103,27 zł, poniesionych na zapłacenie obowiązujących w tym kraju podatków. Polska nie zawarła z Libią umowy o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu, wobec tego zgodnie z treścią przepisu art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.) dochody osiągnięte w obcym państwie łączy się z dochodami osiąganymi na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie.
Jednocześnie kwota odliczona nie może przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, który przypada proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie. Stawka podatku od zysku w Libii przekracza stawkę podatku dochodowego obowiązującego w Polsce. Różnicę w kwocie 1.477.103,27 zł, pomiędzy podatkiem faktycznie zapłaconym za granicą a maksymalną kwotą podatku, która na podstawie art. 20 ustawy podlega odliczeniu, strona uznała za koszt uzyskania przychodu. Jednakże stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 15 w/w ustawy kwota ta nie stanowi kosztów uzyskania przychodu.
Spółka złożyła odwołanie od decyzji Inspektora w części odmawiającej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconego Libii podatku w kwocie 1.477.103,27 zł.
Skarżący podniósł zarzut, że z konstrukcji przepisu art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, iż dotyczy on podatku płaconego w Polsce, zgodnie z zasadą terytorialnego obowiązywania norm prawa wewnętrznego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści innych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż ilekroć ustawodawca wymienia podatki płacone w obcym państwie, wyraźnie to zaznacza w treści przepisu i nie różnicuje tych podatków na podatki płacone od dochodów i inne podatki. Zróżnicowanie to ma miejsce w art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy, co wyraźnie wskazuje, że przepis ten dotyczy podatku płaconego wyłącznie w Polsce. Skarżący podkreśla, że przy ocenie zakresu stosowania art. 16 ust. 1 pkt 15 należy uwzględnić art. 6 Ordynacji podatkowej i wytyczne Ministerstwa Finansów zawarte piśmie z dnia 18listopada 1994 r. Nr PO4/AK-722-833/94.
Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Izba Skarbowa stwierdziła, że pismo Ministerstwa Finansów powołane przez skarżącego dotyczy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów podatku od wartości dodanej zapłaconego za granicą, gdyż na podstawie art. 16 ust.1 pkt 46 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług. Pismo to nie ma związku z rozpoznawaną sprawą, bowiem nie wypowiada się na temat zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu podatku od dochodów zapłaconych obcym państwie. Ustawodawca w przepisie art. 20 ustawy wyraźnie określił kwotę podatku zapłaconego obcym państwie możliwą do odliczenia od podatku obliczonego od łącznych dochodów tj. od dochodu uzyskanego na terytorium Polski oraz od dochodu uzyskanego poza jej terytorium. Ustawodawca nie wypowiedział się, co do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu różnicy podatku zapłaconego w obcym państwie niepodlegającej odliczeniu od podatku.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Strony zarzuca decyzji Izby Skarbowej naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 16 ust.1 pkt 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i przyjęcie, że podatki zapłacone w Libii nie stanowią kosztu uzyskania przychodu.
Ze względu na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części, w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Polska nie zawarła z Libią umowy o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu, wobec tego mają w niniejszej sprawie zastosowanie wyłącznie wewnętrzne normy prawa podatkowego- ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem stosownie do dyspozycji przepisu art. 20 ust. 1 tej ustawy dochody osiągnięte w obcym państwie łączy się z dochodami osiągniętymi na terytorium Polski. Od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu obcym państwie. Jednakże kwota odliczenia nie może przekraczać tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
Natomiast podatek dochodowy, w świetle art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy kosztem uzyskania przychodu nie jest. Nie ma przy tym znaczenia, czy podatek zapłacono kraju czy za granicą (wyrok z 18.05.1994 r. sygn. akt SA/KR 3032/93 publ. Pop 5/1996 poz.165). Wobec postanowień art. 20 i 16 ust. 1 pkt 15 ustawy sporna kwota 1.477.103,27 zł nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu.
Z uwagi na powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę... (Dz. U. Nr 153, poz. 1271; zm. Nr 240, poz. 2052).