Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest dochód stanowiący nadwyżkę przychodów nad kosztami /art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Natomiast źródłami przychodu są między innymi stosunek służbowy i stosunek pracy /art. 10 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy/. Za przychody ze stosunku pracy, stosunku służbowego, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, w myśl art. 12 ust. 1 powyższej ustawy, uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczenia w naturze bądź ich ekwiwalentu, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń.
Art. 77[1] Kodeksu pracy stanowi, iż warunki wynagrodzenia za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą ustalają układy zbiorowe pracy, zgodne z przepisami działu jedenastego, z zastrzeżeniem art. 77[2] - 77[4]. Powyższy przepis przyjmuje generalną zasadę, że warunki wynagradzania za pracę oraz przyznawanie innych świadczeń ustalone są w zakładowych i ponadzakładowych układach zbiorowych pracy. Przyjęte w nich postanowienia w tym zakresie stanowią podstawę konkretyzowania przez strony w umowie o pracę składników i wysokości wynagrodzenia danego pracownika. Przez warunki wynagrodzenia za pracę należy rozumieć zarówno system wynagradzania za pracę, jak i jego poszczególne składniki /wynagrodzenie zasadnicze, premia, dodatki płacowe/. Natomiast przez inne świadczenia związane z pracą należy rozumieć zarówno świadczenia pieniężne /np. na czas zwolnienia od pracy, czas przestoju/, jak i świadczenia w naturze /np. różnego rodzaju deputaty/. W zakładach pracy, dla których nie zawarto układów zbiorowych pracy, do czasu objęcia pracowników zakładowym układem zbiorowym, warunki wynagrodzenia ustala regulamin wynagrodzenia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie pracodawcy w kwocie 6.300 zł oraz odszkodowanie w wysokości 75.600 zł w związku z rozwiązaniem umowy o pracę w wyniku nie zastosowania się przez pracodawcę do postanowień umowy zawartej pomiędzy NBP a Kredyt Bankiem SA gwarantującej pracownikom Kredyt Banku PBI SA zatrudnienie do września 1998 r.
Odszkodowanie otrzymane przez skarżącego w związku ze skróceniem przez strony stosunku pracy na mocy porozumienia okresu wypowiedzenia jest świadczeniem związanym bezpośrednio ze stosunkiem pracy i stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 cyt. ustawy.
Natomiast odszkodowanie otrzymane na podstawie umowy zawartej pomiędzy Narodowym Bankiem Polskim a Kredyt Bankiem SA jest typowym odszkodowaniem wypłaconym na podstawie przepisów prawa cywilnego. Bez znaczenia jest fakt, iż skarżący nie był stroną tej umowy. Istotne jest to, że ewentualnych roszczeń z tytułu tej umowy skarżący dochodziłby na podstawie przepisów prawa cywilnego, nie zaś w oparciu o przepisy Kodeksu pracy.
Nadmienić należy, że identyczny pogląd prawny wyrażony został również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 1998 r. III SA 2391/98.
Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł, jak w sentencji wyroku.