Uzasadnienie
Zaskarżonymi pięcioma decyzjami z dnia 4 lutego 2000 r. (...) Minister Finansów na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy pięć decyzji Izby Skarbowej w Sz. z dnia 28 stycznia 1999 r. (...) odmawiających uchylenia decyzji ostatecznych Izby Skarbowej w Sz. z dnia 13 marca 1995 r. ustalających "P." Spółce z o.o w Sz. podatek od towarów i usług za okres styczeń-luty, kwiecień-czerwiec 1994 r. oraz zobowiązanie dodatkowe za te miesiące.
W uzasadnieniu Minister Finansów stwierdził, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek podatnika, w którym wnosił o uchylenie ostatecznych decyzji wymiarowych organów podatkowych na podstawie art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Podstawę żądania uchylenia tychże decyzji stanowiło obwieszczenie Prezesa Trybunału Konstytucyjnego o utracie mocy obowiązującej art. 27 ust. 5,6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wyjaśnił, iż powołane obwieszczenie nie tylko że nie mieści się w siedmiu podstawach wznowienia postępowania enumeratywnie wymienionych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej ale przede wszystkim nie dotyczy osób prawnych, do których zalicza się odwołująca Spółka. Ponadto, zdaniem Ministra Finansów, powołane obwieszczenie obowiązuje od dnia 1 stycznia 1997 r., a więc nie mogło mieć zastosowania w sprawie wymiaru podatku VAT za 1994 r. dokonanego decyzjami Izby Skarbowej z dnia 13 marca 1995 r.
Minister Finansów w dalszej części uzasadnień zaskarżonych decyzji wskazał, że wznowienie postępowania jest możliwa tylko z przyczyn wskazanych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej. Wśród tych przyczyn nie ma przesłanki - naruszenia prawa. Ponadto legalność decyzji wymiarowych w podatku od towarów i usług za okres styczeń-czerwiec 1994 r. badał Naczelny Sąd Administracyjny wydając w tej sprawie stosowne rozstrzygnięcie /I SA/Sz 2145-2150/95/ nie stwierdzając naruszenia przez organy podatkowe prawa. Stwierdził także, że zgodnie z art. 249 par. 1 Ordynacji podatkowej tylko w terminie jednego roku od daty doręczenia decyzji skarżąca mogła ubiegać się o uchylenie decyzji wymiarowych.
W pięciu skargach Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.
W uzasadnieniu skarg, podobnie jak w odwołaniach i we wniosku stwierdziła, iż organy podatkowe wydając decyzje wymiarowe dotyczące podatku VAT w sposób rażący naruszyły prawo, gdyż w art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ustawodawca ustanowił maksymalną stawkę podatku wynoszącą 22 procent. Natomiast organy podatkowe stosując wobec Spółki art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy zwiększyły Spółce podatek należny przez co spowodowały wzrost stawki podatku. Twierdzi, iż ustawodawca poprzez niezbyt precyzyjną regulację orzeczonej kwestii spowodował, że zachodzi sprzeczność pomiędzy dwoma przepisami.
Wywodzi, że faktycznie sankcja przewidziana w art. 27 ust. 5 pkt 2 jest zgodna z prawem, ale "czym innym jest zapis w ustawie, na podstawie którego sankcja została nałożona, a czym innym jest krzywda wyrządzona Spółce". Twierdzi w dalszej części uzasadnienia, że "nigdy nie pogodzi się ze skutkami sankcji ponieważ została przez nałożenie i ściągnięcie tej sankcji zrujnowana".
w odpowiedzi na skargi Minister Finansów wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargi są oczywiście bezzasadne.
Rozpatrując skargi Spółki należy stwierdzić, iż Spółka we wniosku z dnia 8 grudnia 1998 r. uzupełnionym pismem z dnia 14 stycznia 1999 r. domagała się wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia 13 marca 1995 r. w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług. Podstawę wniosku stanowił art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej a mianowicie opublikowanie obwieszczenia z dnia 9 listopada 1998 r. Trybunału Konstytucyjnego o utracie mocy obowiązującej art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 139 poz. 905/. Wznowienie postępowania jest instytucją proceduralną, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia takiej sprawy, w której została już wydana decyzja ostateczna. Prawodawca wymienia w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej przesłanki wznowienia. Skarżąca Spółka wywodzi, iż w jej przypadku zachodzą warunki do wznowienia postępowania wymiarowego, gdyż decyzje zostały wydane w oparciu o przepis, który utracił moc obowiązujące na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Otóż, stwierdzić należy, iż powyższe obwieszczenie Trybunału Konstytucyjnego, jak to bezskutecznie starały się wyjaśnić Spółce organy podatkowe, nie ma zastosowania do osób prawnych. Wynika to wprost z treści powołanego obwieszczenia, z której wynika, że tracą moc obowiązującą art. 27 ust. 5,6 i 8 ustawy VAT w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby za te same czyny sankcji administracyjnej określonej przez powołaną ustawę jako "dodatkowe zobowiązanie podatkowe" i odpowiedzialność za wykroczenia skarbowe. Zgodnie z przytoczonym obwieszczeniem osoby te będą ponosiły odpowiedzialność na podstawie przepisów ustawy karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r. - Dz.U. 1984 nr 22 poz. 103 ze zm. /art. 92, art. 94, art. 99, art. 101a i art. 104a/. Tak więc w przedmiotowych sprawach nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania.
Pozostała argumentacja dotycząca niespójności przepisów ustawy o podatek od towarów i usług, nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, którego ramy określa art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej.
Z tych też względów Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.