Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 grudnia 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.k.p.") Starosta [...] orzekł o cofnięciu A. G. (dalej także jako "odwołująca" albo "skarżąca") uprawnień do kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że decyzja zapadła w związku z wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy w [...] w dniu 20 lutego 2019 r. w sprawie o sygnaturze akt [...], w którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia przez A. G. wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. Organ powołał się przy tym na regulację art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 – Kodeks karny wykonawczy (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 665 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.k.w."), zgodnie z którym organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów zobowiązany jest cofnąć uprawnienia w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. W realiach sprawy początek zakazu liczy się od dnia 15 grudnia 2017 r., to jest od dnia zatrzymania prawa jazdy. Koniec zakazu upływa z dniem 15 grudnia 2020 r. włącznie.
W odwołaniu od wyżej opisanej decyzji A. G. podnosząc fakt posiadania obywatelstwa niemieckiego jak i zamieszkiwanie w [...] wskazała, że organ pierwszej instancji nie miał prawa zabrać jej dowodu prawa jazdy, gdyż może to uczynić tylko ta instytucja, która prawo jazdy wydała. W ocenie odwołującej organy polskie mogą zabronić odwołującej jeżdżenia pojazdami mechanicznymi wyłącznie po polskich drogach. W związku z tym prawo jazdy winno być wysłane do ambasady niemieckiej albo do prokuratury rejonowej.
W piśmie stanowiącym sprecyzowanie odwołania A. G. podtrzymała stanowisko, że Starostwo Powiatowe w [...] nie może być w posiadaniu niemieckiego dokumentu prawa jazdy. Jednocześnie wyżej wymieniona wniosła o skierowanie sprawy związanej z jej dokumentem do niemieckich urzędów oraz o doręczanie korespondencji na jej adres w [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., art. 182 § 2 i art. 184 k.k.w. i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie prawa jazdy (Dz. U. UE L 2006.403.18).
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 103 ust. 4 pkt 1 u.k.p. oraz art. 182 § 2 i art. 184 k.k.w. wskazując, że decyzje wydawane na podstawie regulacji k.k.w. muszą określać ramy czasowe wyznaczone datami – od wskazanej przez sąd daty początkowej okresu wykonywania środka karnego do jego daty końcowej. Zawarte w treści art. 182 § 2 k.k.w. pojęcie "w oznaczonym zakresie" odnosi się bowiem do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. W realiach sprawy oznacza to okres 15 grudnia 2017 r. – 15 grudnia 2020 r.
Organ odwoławczy podniósł dalej, że skarżąca zakwestionowała możliwość wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi z tej przyczyny, że jest ona obywatelką Niemiec, nie posiada obywatelstwa polskiego, nie ma miejsca zamieszkania w Polsce, a prawo jazdy zostało wydane przez właściwy organ niemiecki.
Analizując te zarzuty Kolegium wskazało, że zgodnie z motywem 2 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie prawa jazdy zasady dotyczące praw jazdy stanowią zasadnicze elementy wspólnej polityki transportowej, przyczyniają się do poprawy bezpieczeństwa na drogach i usprawniają swobodny przepływ osób osiedlających się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym wydano prawo jazdy. Prawodawca unijny określił zatem, że jednym z powodów wprowadzenia zasad ujednolicania kwestii związanych z uprawnieniami do prowadzenia pojazdów w ruchu drogowym jest zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego na terytorium całej Wspólnoty. Oznacza to, że przepisy prawa krajowego będące wykonaniem postanowień Dyrektywy 2006/126/WE powinny być tak interpretowane, aby nie dopuścić do sytuacji, w której posiadanie prawa jazdy innego kraju Unii dawało jego posiadaczowi swego rodzaju bezkarność w zakresie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym w innym kraju Unii.
Stąd w art. 11 ust. 2 dyrektywy określono, że przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany prawa jazdy. Tak więc art. 11 ust. 2 dyrektywy stanowi podstawę prawną do stosowania polskich przepisów krajowych w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami wydanego przez inne państwo członkowskie.
Zdaniem organu odwoławczego, argumenty podnoszone przez skarżącą a dotyczące jej obywatelstwa i miejsca zamieszkania pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na gruncie prawa polskiego zaistniały podstawy do tego by organ pierwszej instancji cofnął uprawnienie do kierowania pojazdami. Skarżąca legitymowała się skutecznym na terytorium RP uprawnieniem do kierowania pojazdami oraz dopuściła się na terenie Polski czynu, za który orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. Organ pierwszej instancji zasadnie ograniczył się do wskazania istnienia przesłanek dotyczących cofnięcia prawa jazdy określonych w polskich przepisach bowiem wynikający z dyrektywy wymóg orzekania w zakresie m.in. cofania uprawnień wydanych przez inne państwo, przez organy państwa, w którym kierowca posiada miejsce zamieszkania należy rozumieć w ten sposób, że te organy są właściwe do cofnięcia uprawnień mających bezwzględny skutek na terenie całej Unii Europejskiej.
W żadnym natomiast razie wskazana dyrektywa nie uchybia możliwości stosowania swojego wewnętrznego prawa przez państwo, na terenie którego dany kierowca naruszył przepisy i w myśl tego prawa zasadnym jest, dla ochrony jego mieszkańców, by kierowca taki nie mógł prowadzić pojazdu na jego terenie.
Odnosząc się z kolei do wniosku odwołującej o doręczanie korespondencji na adres w [...] Kolegium podniosło, że do czasu ustanowienia przez odwołującą pełnomocnika do doręczeń dalsza korespondencja będzie kierowana na wskazany przez odwołującą adres do doręczeń. Kolegium wskazało, że zgodnie z art.40 § 4 k.p.a. strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej, innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem (art. 40 § 5 k.p.a.).
W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. G. odwołując się do treści art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie prawa jazdy podniosła, że jej miejsce zamieszkania nie znajduje się na terytorium Polski. W art. 12 dyrektywy zapisano, że do celów niniejszej dyrektywy "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub - w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo - ze względu na więzi osobiste, które wskazują na istnienie ścisłych powiązań między tą osobą a miejscem, w którym mieszka. W ocenie skarżącej polskie organy nie mogły zatem cofnąć skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami. Mogły jedynie zatrzymać dokument na okres wskazany w wyroku wydanym przez Sąd Rejonowy w [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021, poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie (w realiach niniejszej sprawy decyzję administracyjną) pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Tym samym aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Orzekając w tak zakreślonym zakresie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych powodów aniżeli w niej podniesione.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie skarżąca uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie cofnięcia skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami.
Materialnoprawną podstawę decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowił art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Podstaw materialnoprawnych decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami należy także dopatrywać się także w treści art. 182 k.k.w. Zgodnie z art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
Wymaga wstępnego podkreślenia, że decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego. Zatem w następstwie otrzymania zawiadomienia o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, odpowiedni organ, w świetle dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest zobowiązany cofnąć, w formie decyzji administracyjnej, wskazane uprawnienia do kierowania pojazdami i nie może wydawać osobie względem której taki zakaz orzeczono tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
W ocenie Sądu oceniając prawidłowość wydanych w sprawie decyzji należy w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, czy orzeczenie organu administracji publicznej o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, jest aktem prawidłowym. Oceniając ten aspekt sprawy wskazać należy, że organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są - jak wskazano powyżej - związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w wyroku okres.
W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę w osnowie decyzji (w rozstrzygnięciu decyzji) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami organ winien wskazać okres na jaki orzeczono zakaz. W świetle art. 182 § 2 k.k.w. organ administracji publicznej, któremu w trybie art. 182 § 2 k.k.w. przesłany został odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika więc obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Organ ma zatem nie tylko cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, ale musi także cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnieść także należy do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 698/09; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 16 grudnia 2019 r.; sygn. akt II SA/Gl 1219/19 oraz z dnia 19 lutego 2020 r.; sygn. akt II SA/Gl 1396/19; zob. ponadto: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2009 r.; sygn. akt III SA/Gd 348/09; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu orzeczenie organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem (w przedstawionym wyżej rozumieniu) na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, jest aktem wadliwym. Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są bowiem związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w danym wyroku okres. Tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zatem zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji). Nie powinno się rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu decyzji, które jest innym niż osnowa składnikiem decyzji administracyjnej. Rozróżnienie charakteru i treści poszczególnych składników decyzji administracyjnej ma istotną doniosłość prawną, czemu ustawodawca dał wyraz wprost w regulacji zawartej w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wyróżnienie w tych przepisach poszczególnych składników decyzji służy nie tylko zapewnieniu kompletności, czy zupełność decyzji administracyjnej, ale także podkreśla odrębność tych składników.
Odrębność ta związaną jest zwłaszcza z ich funkcją i charakterem. W tym kontekście w znacznym uproszczeniu należy stwierdzić, że to z osnowy decyzji jej adresat ma czerpać wiedzę na temat treści uprawnień lub obowiązków zindywidualizowanych wobec niego poprzez wydanie danej decyzji administracyjnej. Rolą uzasadnienia jest z kolei transparentne wyjaśnienie adresatowi decyzji dlaczego (z jakich powodów) owa indywidualizacja uprawnień lub obowiązków nastąpiła. Sytuacja, w której w celu określenia treści zindywidualizowanego decyzją administracyjną uprawnienia lub obowiązku koniecznym jest sięganie do treści uzasadniania stanowi przejaw zacierania się odrębności ról przypisanych poszczególnym składnikom decyzji administracyjnej, czego w realiach rozpoznawanej sprawy nie sposób zaakceptować. Skoro z art. 182 § 2 k.k.w. wprost wynika obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego konkretyzacja tego zakresu powinna mieć miejsce w osnowie decyzji, a nie w jej uzasadnieniu.
W realiach rozpatrywanej sprawy organ pierwszej instancji w osnowie decyzji zawarł wyłącznie rozstrzygnięcie o cofnięciu uprawnień do kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi. W uzasadnieniu decyzji wskazał z kolei, że wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy w [...] w dniu 20 lutego 2019 r. w sprawie o sygnaturze akt [...] orzeczono względem skarżącej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. Taka decyzja jest w ocenie Sądu, z przyczyn wskazanych wyżej, aktem wydanym z naruszeniem art. 182 § 2 k.k.w.
Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], co nastąpiło z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy w tym miejscu wskazać, że w uzasadnieniu własnej decyzji Kolegium samo podniosło, że decyzje wydawane na podstawie regulacji k.k.w. muszą określać ramy czasowe wyznaczone datami – od wskazanej przez sąd daty początkowej okresu wykonywania środka karnego do jego daty końcowej. Nadto Kolegium podniosło, że zawarte w treści art. 182 § 2 k.k.w. pojęcie "w oznaczonym zakresie" odnosi się do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, a w realiach sprawy oznacza to okres 15 grudnia 2017 r. – 15 grudnia 2020 r. W związku z taką argumentacją trudno uznać za prawidłową decyzję organu odwoławczego wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Powyższej oceny Sądu nie zmienia w żaden sposób treść § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231 ze zm.) Ustęp 1 tego przepisu stanowi, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie natomiast w ustępem 2 tego przepisu w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. (sygn. III SA/Lu 1080/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) czym innym jest kwestia określenia terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innym, wynikający z art. 182 § 2 k.k.w., obowiązek oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami.
W konsekwencji też nałożony na organ obowiązek wydawania decyzji bez określenia terminu jej ważności, nie wyłącza obowiązku oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. W rozpatrywanej decyzji takiego oznaczenia brak.
Jednocześnie należy wskazać, że argumentacja skarżącej ukierunkowana na wykazanie wadliwości wydanych decyzji z innych przyczyn jest niezasadna. Kolegium odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2020 r. (sygn. akt I OSK 1950/19; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) zasadnie wskazało, że postanowienia dyrektywy nie uchybiają możliwości stosowania wewnętrznego prawa przez państwo, na terenie którego dany kierowca przebywając tymczasowo naruszył przepisy i w myśl tego prawa zasadnym jest, dla ochrony jego mieszkańców, by kierowca taki nie mógł prowadzić pojazdu na jego obszarze.
Tym samym polskie organy administracji publicznej miały prawo do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami pomimo tego, że skarżąca jest obywatelem Niemiec i ma miejsce zamieszkania w [...]. Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r. (sygn. akt C - 260/13; Sevda Aykul vs Land Baden -Württemberg; dostępny na www.curia.europa.eu) przyznana państwu członkowskiemu możliwość cofnięcia posiadaczowi prawa jazdy upoważnienia do kierowania na terytorium tego państwa ze względu na popełnione na nim naruszenie stanowi niewątpliwie ograniczenie zasady wzajemnego uznawania praw jazdy, niemniej ograniczenie to, które pozwala zmniejszyć ryzyko występowania wypadków drogowych, pozwala zwiększyć bezpieczeństwo ruchu drogowego, co leży w interesie każdego obywatela.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję (punkt pierwszy sentencji wyroku).
O zwrocie kosztów postępowania (punkt drugi sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a. zasadzając od organu na rzecz skarżącej 200 zł uiszczone tytułem wpisu od skargi.
Rozpoznając ponownie odwołanie skarżącej od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zobligowane jest uwzględnić poczynione wyżej rozważania Sądu (art. 153 p.p.s.a.).