Uzasadnienie
Wnioskiem, który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 7 marca 2013 r., skarżący A. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach ustalono, że wnioskodawca jest osobą pozbawioną wolności, nie zatrudnioną w trakcie osadzenia i nie uzyskującą jakichkolwiek dochodów.
Z zaświadczenia z dnia 1 marca 2013 r. wydanego przez Dział Finansowy Aresztu Śledczego w G. wynika, iż wnioskodawca posiada do dyspozycji 0,33 zł oraz 0,72 zł tzw. akumulacji.
Z kolei z zaświadczenia wydanego przez Powiatowy Urząd Pracy w G. w dniu 26 marca 2013 r. wynika, że małżonka wnioskodawcy od dnia 6 lutego 2009 r. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku.
W tym stanie należało uznać, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W świetle powołanej regulacji normatywnej to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka 13 formularza PPF) oraz biorąc pod uwagę ww. fakt pozbawienia wolności uznano, iż wnioskodawca nie mając obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Oczywistym jest bowiem, że wnioskodawca przebywając w jednostce penitencjarnej jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia, a przez to wygenerowania środków na poniesienie ww. ciężaru finansowego.
Ponadto w przypadku osadzenia w zakładzie karnym w grę wchodzić może wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez jednostkę penitencjarną, co w realiach sprawy na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma miejsca.
W powyższej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie wnioskodawcy pozbawionemu wolności prawa do sądu gwarantowanego w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).
W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.