Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał.
Przedmiotem sprostowania mogą być ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki.
Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych.
Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma to ma znacznie szerszy zakres.
Dokonane sprostowanie polega na usunięciu z treści punktu 1 sentencji wyroku słów "oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 25 maja 2020 r., nr [...]." Pomyłkę w tym zakresie Sad ocenił jako inną omyłkę, która ma charakter oczywisty i wynikła z edycji projektu wyroku. Rozstrzygnięcie w tym zakresie byłoby bowiem w sposób oczywisty niespójne z motywami jakimi Sąd kierował się przy wydawaniu wyroku. Wyrok uchylający decyzję organu drugiej instancji zapadł bowiem w związku z brakiem możliwości oceny, która z trzech decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji w wyniku rozpoznania wniosków skarżącej winna podlegać ocenie przez organ odwoławczy, a w konsekwencji także Sąd rozpatrujący skargę.
W okolicznościach niniejszej sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 25 maja 2020 r., nr [...] odmówił J. P. przyznania zasiłku celowego na zakup mebli kuchennych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że J. P. w dniu 5 maja 2020 r. wniosła o przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności, leków, środków czystości, obuwia ortopedycznego, bielizny osobistej, odzieży oraz mebli kuchennych. Wniosek w części dotyczącej udzielenia pomocy na zakup leków, środków czystości, obuwia ortopedycznego, bielizny osobistej i odzieży oraz zakup żywności został rozpatrzony dwiema decyzjami z dnia 11 maja 2020 r. Strona w odwołaniu z dnia 17 czerwca 2020 r. wskazała, że decyzje o zasiłkach celowych otrzymała w dniu 9 czerwca 2020 r., a wysokość przyznanych zasiłków celowych jest niska i krzywdząca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze potraktowało powyższe pismo jako odwołanie od decyzji z dnia 25 maja 2020 r. odmawiającej przyznania zasiłku na zakup mebli i decyzją z dnia 18 września 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
J. P. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wskazując, że jest to decyzja w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia 11 maja 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r., wskazując na naruszenie przez organ odwoławczy prawa procesowego – art. 134 k.p.a. w związku z art. 128 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c k.p.a. uchylił decyzję organu drugiej instancji. Wyrok ten zapadł w związku z dokonaniem oceny, że organ odwoławczy nie wyjaśnił woli strony odwołującej się i brak jest możliwości oceny od jakiej z trzech wydanych przez organ pierwszej instancji decyzji wniesiono odwołanie. Strona w odwołaniu z dnia 17 czerwca 2020 r. nie wskazała ilości zaskarżoanych decyzji, daty zaskarżonej decyzji, jej numeru ani treści, wskazując jedynie, że decyzje o zasiłkach celowych otrzymała w dniu 9 czerwca 2020 r. oraz, że wysokość przyznanych zasiłków celowych jest niska i krzywdząca.
Sąd wskazał, że dopiero wykonanie przez skarżącą wystosowanego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. zobowiązania do wyjaśnienia której (lub których) z trzech decyzji dotyczy odwołanie, umożliwi wiarygodną ocenę woli skarżącej w tym zakresie.
Z przytoczonych okoliczności wynika, że Sąd nie dokonywał oceny decyzji organu pierwszej instancji jak i jej nie uchylał, gdyż z uwagi na stan sprawy było to niemożliwe. Zaistniała omyłka ma zatem charakter oczywisty i jako taka podlega sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.