Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 marca 2009 r. odmówiono W. U. przyznania prawa pomocy. Wobec tego, zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2009 r. w/w została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w wysokości 479 zł. Stosowne wezwanie skarżącej doręczono w dniu 16 kwietnia 2009 r.
W dniu 27 kwietnia 2009 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wskazując, że w wyznaczonym terminie nie była w stanie uzbierać wymaganej kwoty. Jednocześnie uiszczono wpis w wysokości 479 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Tryb złożenia w/w wniosku określono z kolei w art. 87 p.p.s.a.
W ustawie wskazano, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W piśmie tym należy zaś uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega z kolei na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć zaś obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Wskazana przez skarżącą okoliczność, tj. niemożliwość zgromadzenia określonej kwoty w terminie 7 dni, nie może wykluczać w ocenie Sądu, możliwości zachowania terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Kwestia możliwości płatniczych skarżącej w świetle jej obecnej sytuacji osobistej została zbadana w sposób dogłębny w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy i jeżeli w jej ocenie, Sąd uznał błędnie, że jest w stanie ponieść koszty bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, winna zgodnie z pouczeniem złożyć sprzeciw od tego postanowienia.
Skarżąca wydanego w tej materii postanowienia nie zakwestionowała.
Nie można zatem na obecnym etapie postępowania przyjąć, że skarżąca uchylając się od uiszczenia wpisu w ustawowym 7 – dniowym terminie z powołaniem się na trudności w zgromadzeniu odpowiedniej kwoty uprawdopodobniła brak winy w jego uchybieniu. Stanowiłoby to oczywiste zaprzeczenie wydanego poprzednio postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy.
Mając zatem na względzie powyższe okoliczności faktyczne, Sąd na mocy wskazanych wyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.