Uzasadnienie
W dniu 13 kwietnia 2010 r. A., działając jako przedstawiciel pośredni B., zgłosiła celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu krzem metaliczny, importowany - zgodnie z deklaracją - z T. i zakupiony od firmy C.. Złożone zgłoszenie celne zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod numerem [[...]].
Kraj pochodzenia sprowadzonego krzemu metalicznego przyjęto na podstawie przedłożonego świadectwa pochodzenia nr [[...]], zaś kwotę długu celnego wyliczono w oparciu o stawkę celną erga omnes - 5,5 %.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2012 r. zapadłym w sprawie sygn. akt X GU 86/12 Sąd Rejonowy dla Miasta Stołecznego Warszawy X Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość B. obejmującą likwidację majątku upadłego.
W związku z informacją z Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (raport [[...]]) Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego. Dochodzenie OLAF przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, że towar deklarowany jako pochodzący z T. faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej.
Przedmiotowe postanowienie zostało skierowane do B. oraz do A. W piśmie z dnia 27 kwietnia 2012 r. A. wyjaśniła, że zgłosiła towar do odprawy na podstawie udzielonej jej cesji przez D., która działała w oparciu o pierwotne upoważnienie pośrednie importera, tj. B. Decyzją z dnia 24 września 2012 r., nr [[...]], skierowaną do B. i A., Naczelnik Urzędu Celnego zmienił zgłoszenie celne [[...]] określając dla towarów objętych tym zgłoszeniem kraj pochodzenia - Chiny, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 49 %, niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego (A30) podlegającą zaksięgowaniu w wysokości 99.348 zł, kwotę podatku VAT z tytułu importu w wysokości 304.318 zł oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne.
W podstawie prawnej wydanej decyzji powołano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c i g, art. 24, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 201 ust. 2, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302.1 z 1992 r. ze zm.), rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 291 z 31 października 2008 r.) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 398/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przewóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (D. Urz. UE L 66 z dnia 4 marca 2004 r.).
W odwołaniu od powyższej decyzji Syndyk Masy Upadłości A. wniósł o uchylenie decyzji podnosząc zarzuty:
naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.
Do wniesionego odwołania załączono postanowienie Sądu Rejonowego dla Miasta Stołecznego Warszawy X Wydziału Gospodarczego z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt X GU 86/12, mocą którego ogłoszono upadłość B.. obejmującą likwidację majątku upadłego oraz wyznaczono na Syndyka masy upadłości składającego odwołanie – K. G. Odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało również wniesione przez A., która wskazała na naruszenie przez organy celne przepisów prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Po rozpatrzeniu ww. odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 12 grudnia 2012 r. nr [[...]] skierowaną do B. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą Warszawie i A. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej poboru odsetek i orzekł o odstąpieniu od ich naliczenia. W pozostałej części, tj dotyczącej określenia kraju pochodzenia, stawki i kwoty cła antydumpingowego oraz kwoty podatku VAT, organ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 i art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne.
W skardze do Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. wniosła o uchylenie w zaskarżonym zakresie decyzji Dyrektora Izby Celnej, zarzucając jej nieważność, jak również rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 220 ust. 2 lit b Wspólnotowego Kodeksu Celnego, oraz rażące naruszenie przepisów postępowania dowodowego, w tym art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów dotyczących reprezentacji. Spółka wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.
Skarżąca spółka podniosła, że działała na podstawie "cesji upoważnienia" otrzymanego od D., zasadnicze zaś upoważnienie zostało wystawione przez importera dla tej Spółki. Dlatego organy celne, z uwagi na treść art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny powiadomić D. o toczącym się postępowaniu, gdyż jest jego stroną. Ponadto Spółka m.in. podkreśliła, że dokonując zgłoszenia towaru działała w dobrej wierze opierając się na świadectwie pochodzenia towaru wystawionym przez E., dokumencie urzędowym, który nie został podważony. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały oparte wyłącznie na raporcie OLAF, który nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego i powinien być oceniony jako jeden z dowodów w sprawie.
Skarga Spółki została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 118/13.
Przedmiotowa decyzja Dyrektora Izby Celnej została również zaskarżona w drodze odrębnej skargi przez B. – K. G. Syndyk domagał się uchylenia decyzji w zaskarżonej części i zwolnienia od kosztów sądowych.
Zdaniem Syndyka decyzja została wydana z naruszeniem: - art. 97 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 209 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 236 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze poprzez jego niezastosowanie polegające na nie zawieszeniu postępowania administracyjnego w sytuacji ogłoszenia upadłości likwidacyjnej B.. Przepisy te obligują wszystkich wierzycieli upadłego do dochodzenia wierzytelności w trybie określonym przez ustawę - Prawo upadłościowe i naprawcze, zaś podjęcie postępowania przeciwko Syndykowi jest możliwe dopiero po uprzednim wyczerpaniu tego trybu;
naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 i § 2, art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, wynikające z pominięcia w sprawie istotnych okoliczności, w szczególności działania B. w dobrej wierze, a które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w sprawie istniały przesłanki do niedokonywania retrospektywnego księgowania;
naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez jego zastosowanie polegające na utrzymaniu przez Dyrektora Izby Celnej decyzji organu pierwszej instancji w mocy, podczas gdy nie było ku temu podstaw.
W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że organ celny w momencie uzyskania informacji o ogłoszeniu upadłości likwidacyjnej był zobowiązany do zawieszenia postępowania oraz zgłoszenia wierzytelności sędziemu - komisarzowi, stosownie do regulacji zawartych w ustawie - Prawo upadłościowo i naprawcze. Warunkiem uznania wierzytelności na liście jest bowiem przedstawienie dowodów na istnienie wierzytelności, co nie jest równoznaczne z przedłożeniem prawomocnej decyzji administracyjnej. Dopiero w przypadku odmowy uznania zgłoszonej wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, Dyrektorowi Izby Celnej przysługiwałoby prawo podjęcia zawieszonego postępowania i realizacji swoich uprawnień w procedurze przewidzianej przez ustawę o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto, zdaniem Syndyka, w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności celnych.
Skarga Syndyka została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 117/13.
W odpowiedzi na wniesione skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Odnosząc się do zgłoszonego przez Syndyka zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 209 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji ogłoszenia upadłości B. organ podniósł, że jest on całkowicie niezasadny. Brak jest bowiem podstaw do jednoczesnego przywoływania przepisów z obu aktów prawnych zawierających normy proceduralne. Do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 i działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie należy brać pod uwagę nie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., lecz stanowiący jego odpowiednik art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przewidujący obligatoryjne zawieszenie postępowania podatkowego (celnego) w przypadku zaistnienia zagadnienia wstępnego.
W ocenie organu, przepis ten nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w analizowanym przypadku. A skoro nie ma przepisu, który nakazywałby zawiesić postępowanie podatkowe (celne), to organy są obowiązane do jego kontynuowania. W tej sytuacji trudno odnosić uregulowania zawarte w cyt. przepisach ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze do postępowania podatkowego (celnego). Postępowanie nie podlega zawieszeniu, jest cały czas w toku i nie zachodzi również potrzeba jego podejmowania. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że z norm kompetencyjnych zawartych w przepisach Prawa upadłościowego i naprawczego wynika, iż to organy postępowania upadłościowego władne są do rozstrzygania o wierzytelnościach stanowiących zobowiązania podatkowe. Przepisy prawa upadłościowego nie upoważniają do twierdzenia, że wraz z ogłoszeniem upadłości zmienia się właściwość organu do ustalenia zobowiązania podatkowego czy należności celnych. Po ogłoszeniu upadłości podatnika (dłużnika celnego), nadal uprawnionym i zobowiązanym do określenia lub ustalenia należności celnych i podatkowych jest organ podatkowy (celny).
Ponadto, kontynuowanie postępowania po ogłoszeniu upadłości podatnika (dłużnika celnego) nie oznacza, że Syndyk staje się jego swoistym następcą prawnym. Dłużnikiem celnym, a w konsekwencji materialnoprawną stroną postępowania pozostaje spółka w stanie upadłości likwidacyjnej, zaś szczególna pozycja procesowa Syndyka masy upadłości wynika z nałożonego nań ustawowo obowiązku działania na rzecz upadłego, który pomimo zachowania zdolności prawnej, traci prawo do podejmowania decyzji odnoszących się do mienia wchodzącego w skład masy upadłości.
W zakresie zarzutów podniesionych przez A., organ podkreślił, że jako podmiot zgłaszający towar, Spółka ta niewątpliwie stała się ona obok importera dłużnikiem celnym, niezależnie od udzielonego jej przez D. upoważnienia. W ocenie organu, nie było zatem podstaw do uznania spółki D. za stronę, a tym samym stwierdzenia nieważności decyzji z powodu braku jej udziału w toczącym się postępowaniu.
Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt GZ 173/13 - Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie sygn. akt III SA/Gd 117/13 - uwzględnił zażalenie i przyznał Syndykowi prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zarządzić połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygnaturach akt III SA/Gd 117/13 i III SA/Gd 118/13 oraz prowadzić je pod sygnaturą III SA/Gd 117/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 grudnia 2012 r. nr [[...]], od której skargi wywiedli: Syndyk masy upadłości B. (dalej jako - Syndyk) i A. (dalej jako - Spółka lub skarżąca Spółka).
Na wstępie trzeba podkreślić, że przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) dotyczy postępowania podatkowego. W niniejszym postępowaniu nie mają więc zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.). Podniesione zatem w skardze przez Spółkę zarzuty dotyczące strony oraz obowiązku organu powiadomienia podmiotu upoważnionego pierwotnie, nie mogą zostać uwzględnione. Należy w tym zakresie zgodzić się ze stanowiskiem reprezentowanym przez organ. Tym bardziej, że rodzaj przedstawicielstwa pozostawał poza sporem w niniejszej sprawie.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela również pogląd organu, że po ogłoszeniu upadłości dłużnika celnego (podatnika), organ ten nadal pozostaje uprawniony do ustalenia należności celnych w drodze decyzji wymiarowej. Należy podzielić przedstawianą przez organ w tym zakresie argumentację. Można dodać, że w uzasadnieniu wniesionej skargi przez Syndyka zostało przywołane stanowisko doktryny prawa, zgodnie z którym organ "może po ogłoszeniu upadłości wszcząć lub prowadzić już wszczęte postępowanie administracyjne celem wydania i doręczenia podatnikowi ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego".
Zatem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie prawnego statusu B. na poszczególnych etapach postępowania celnego, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt [[...]] - a więc wydanym przed wszczęciem postępowania celnego - Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy ogłosił upadłość dłużnika B. obejmującą likwidację majątku upadłego.
W punkcie czwartym tego postanowienia wyznaczono Syndyka masy upadłości w osobie K. G. Pomimo tego, postanowienie organu z dnia 20 kwietnia 2012 r. o wszczęciu postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego nr [[...]] z dnia 13 kwietnia 2010 r. zostało skierowane do B. - jako importerowi. Postanowienie z dnia 13 sierpnia 2012 r. w sprawie wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego także zostało skierowane do B. Naczelnik Urzędu Celnego, działając jako organ pierwszej instancji wydał w dniu 24 września 2012 r. decyzję określającą: kraj pochodzenia towaru - Chiny, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 49%, niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego, kwotę podatku VAT z tytułu importu oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne. Adresatem tej decyzji uczyniono również B. Odwołanie od powyższej decyzji zostało złożone przez Syndyka masy upadłości B. – K. G. Do odwołania dołączono odpis postanowienia sądowego o ogłoszeniu upadłości spółki z 9 marca 2012 r.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję organu Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 grudnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji poza kwestią naliczenia odsetek, skierowano do B. - "na ręce" K. G. Syndyka Masy Upadłości.
Zgodnie z przepisem art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361 ze zm.), zwanej dalej Prawem upadłościowym - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji - jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu, przy czym postępowania te syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym.
Przepis art. 51 ust. 2 Prawa upadłościowego stanowi, że postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W świetle przywołanej regulacji, nie może budzić wątpliwości, że w postępowaniach sądowych i administracyjnych dotyczących masy upadłości stroną postępowania jest Syndyk, a nie upadły reprezentowany przez Syndyka.
Konstatacja, że Syndyk jest stroną w postępowaniach dotyczących masy upadłości jest jednoznaczna ze stwierdzeniem, iż Syndykowi przysługuje legitymacja do występowania w tych postępowaniach. Legitymację Syndyka określa się w literaturze prawa jako tzw. legitymację formalną lub jako podstawienie.
Podkreślić tu należy brzmienie art. 144 § 2 Prawa upadłościowego, według którego Syndyk prowadzi postępowania w imieniu własnym - choć na rzecz upadłego. Syndyk i upadły to zatem odrębne podmioty, a ich wzajemna relacja oparta jest na konstrukcji zastępstwa procesowego pośredniego.
Konstrukcja ta wyklucza, zdaniem sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, alternatywne traktowanie jako strony postępowania celnego upadłego albo Syndyka. Nie kwestionując tego, że stroną stosunku materialnoprawnego pozostaje upadły, to nie może być on od daty ogłoszenia upadłości uznawany za stronę postępowania celnego.
Stroną tą jest bowiem wyłącznie Syndyk masy upadłości - zgodnie z art. 144 § 1 i 2 Prawa upadłościowego.
Nie można przy tym uznać, że właściwe określenie przez organ administracji strony postępowania jest jedynie wymogiem formalnym. Wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazywano bowiem na to, że właściwe i precyzyjne wskazanie w decyzji administracyjnej jej adresata jest jednym z najistotniejszych wymogów stawianych przez art. 210 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przewiduje sankcję nieważności w stosunku do decyzji skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie.
Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami Prawa upadłościowego, od dnia 9 marca 2012 r. postępowanie celne wszczęte wobec B. mogło być prowadzone jedynie przeciwko Syndykowi masy upadłości tej spółki.
Wypada się nie zgodzić w tym zakresie z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt I GSK 975/09 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl), według którego nadmiernym formalizmem jest dostrzeganie wadliwości decyzji w jej skierowaniu do upadłego, zamiast do Syndyka.
Podnoszona przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie argumentacja, iż wydana decyzja jest realizowana nie w odniesieniu do syndyka, lecz "do majątku upadłego" nie może zostać zaaprobowana. Zgodnie bowiem z art. 173 Prawa upadłościowego i naprawczego, syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego, zarządza nim, zabezpiecza go przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne oraz przystępuje do jego likwidacji. Stosownie zaś do art. 75 § 1 Prawa upadłościowego i naprawczego jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym w skład masy upadłości.
Tym samym z chwilą ogłoszenia upadłości majątek upadłego stanowi masę upadłości. Uprawnienia i kompetencje dotyczące majątku upadłego przechodzą z upadłego na Syndyka masy upadłości. Realizacja decyzji może nastąpić tylko w stosunku do masy upadłości. Jej adresatem nie może być upadły.
Nie może również ulegać wątpliwości, że przepisy Prawa upadłościowego i naprawczego pozbawiają upadłego nie tylko prawa do rozporządzania majątkiem lecz także możliwości dokonywania jakichkolwiek czynności prawnych wobec tego majątku.
Zdaniem Sądu orzekającego, status strony w postępowaniu celnym, po ogłoszeniu upadłości jest zdeterminowany przepisami ustawy Prawa upadłościowego, co powoduje, że tzw. podstawienie syndyka w miejsce upadłego ma charakter bezwzględny.
W konsekwencji też, nie można przepisów dotyczących strony w postępowaniu celnym, a zawartych w Ordynacji podatkowej, stosować w oderwaniu od przepisów Prawa upadłościowego. Należy mieć na uwadze, że przepisy Prawa upadłościowego są przepisami szczególnymi i modyfikują pojęcie strony.
Użyty przez ustawodawcę zwrot "jedynie" jest kategoryczny. Jak podniesiono powyżej jedynie Syndyk ma legitymację procesową do udziału w toczących się postępowaniach dotyczących masy upadłości. Konsekwencją zaś utraty przez upadłego prawa zarządu masą upadłościową jest utrata przez upadły podmiot legitymacji do występowania w charakterze strony. Tym samym adresatem decyzji organu pierwszej instancji nie mogła być B., albowiem z chwilą ogłoszenia upadłości jej adresatem może być tylko Syndyk masy upadłości.
Skoro decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do B. w czasie, gdy przymiot strony postępowania przysługiwał wyłącznie Syndykowi masy upadłości tej spółki, należało uznać, że decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Decyzja organu odwoławczego rażąco narusza prawo, gdyż utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w tej części w jakiej dotknięta była ona wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /