Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze na opisaną decyzję Wojewody [...], uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 30 marca 2009 r. (data stempla pocztowego), E. M. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez nią na wezwanie dokumentów źródłowych ustalono, że zamieszkuje ona z córką oraz wnuczką w lokalu o powierzchni 49 m2, przy czym do ich dyspozycji pozostaje pokój o powierzchni 22 m2, jedynym źródłem jej dochodu jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1 962,50 zł netto miesięcznie (dowód: zaświadczenie od pracodawcy z dnia 2 kwietnia 2009 r.). Z uzyskiwanych dochodów skarżąca samodzielnie spłaca ratę kredytu hipotecznego, pożyczki, uiszcza opłaty czynszowe do spółdzielni mieszkaniowej, za energię elektryczną, korzystanie z telefonu stacjonarnego i komórkowego, których łączna wysokość wynosi 1 587,36 zł, co potwierdzają nadesłane kopie dowodów wpłat, pokwitowań oraz polecenia przelewu. Skarżąca korzysta z usług specjalistycznej placówki medycznej. Z uwagi na znaczną odległość od miejsca zamieszkania, jednorazowy koszt dojazdu na wizytę lekarską wynosi 163 zł (dowód: kopia informacji o terminie wizyty lekarskiej oraz wymaganej dokumentacji medycznej). W lutym br. skarżąca otrzymała pomoc finansową od matki w wysokości 300 zł. Ponadto oświadczyła, iż nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro.
Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodu skarżącej, w stosunku do ponoszonych przez nią samodzielnie stałych i udokumentowanych wydatków uznano, iż wykazała ona dostatecznie, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny.
W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.