Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień 4 lipca 2014 r. i skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. A. G. będący przedstawicielem osoby nieobecnej w postępowaniu administracyjnym zwrócił się o przyznanie mu wynagrodzenia za pełnione czynności.
Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. ([...]) Z – ca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. poinformował ww., że ośrodek ustalił wysokość wynagrodzenia w wysokości 30 zł. Przedmiotowe pismo zostało doręczone A.G. w dniu 12 sierpnia 2014 r.
Pismem mylnie datowanym na dzień 26 lipca 2013 r. (data wpływu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. – 15 września 2014 r.) A.G. zakwestionował wysokość ustalonego wynagrodzenia wskazując, że nakład pracy uzasadnia przyznanie mu wynagrodzenia w kwocie odpowiadającej 1/3 stawki podstawowej adwokata w postępowaniu sądowym w sprawach o najbardziej zbliżonym charakterze.
W piśmie z dnia 8 października 2014 r. (...) Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. wskazał w sposób definitywny, że podana wcześniej wysokość wynagrodzenia nie może ulec zmianie.
W dniu 24 października 2014 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. wpłynęło skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie A.G. na niezałatwienie sprawy w terminie.
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ww. zażalenie za nieuzasadnione wskazując, że rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie wynagrodzenia przedstawicielowi osoby nieobecnej w postępowaniu administracyjnym jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (Kolegium nie podało pełnego tytułu wzmiankowanej ustawy) może być zaskarżone do sądu administracyjnego.
Pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. (data wpływu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. – 7 stycznia 2015 r.) A. G. wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa – aktu z dnia 8 października 2014 r. znak [...].
Następnie w dniu 5 lutego 2015 r. ww. wniósł za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę na ww. akt. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu w dniu 24 lutego 2015 r.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ww. ustawy).
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ww. ustawy).
W niniejszej sprawie A. G. złożył skargę na akt Prezydenta Miasta z dnia 8 października 2014 roku znak [...] rozstrzygający ostatecznie jego wniosek z dnia 8 lipca 2014 roku w przedmiocie wynagrodzenia kuratora dla osoby nieobecnej.
Wskazać bowiem trzeba, że przyznanie wynagrodzenia przedstawicielowi strony, ustanowionemu w trybie art. 34 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a.") stanowi akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2748/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z akt administracyjnych wynika, że po zajęciu ostatecznego stanowiska przez organ i wskazaniu, że wnioskującemu przyznaje się wynagrodzenie w wysokości 30 zł. A. G. z zachowaniem 14 - dniowego terminu określonego art. 52 § 3 p.p.s.a. złożył do SKO zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Organ ten, mimo powołania ww. wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2013 roku, błędnie uznał, że pismo to jest zażaleniem, podczas gdy zgodnie z poglądem NSA zawartym w uzasadnieniu tego wyroku, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie całkowicie aprobuje, winien pismo to uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wydanym aktem, poprzedzające wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego i w myśl art. 7 i 9 k.p.a. podjąć wszelkie czynności niezbędne do załatwienia sprawy, udzielając stosownych do stanu faktycznego wyjaśnień i wskazówek.
Wadliwe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium i brak prawidłowego pouczenia doprowadziły do ponownego złożenia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa zamiast złożenia w przewidzianym w ustawie terminie skargi na ww. akt do tut. Sądu. Powyższe okoliczności sprawiły, że wniesiona w dniu 5 lutego 2015 roku skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Wskazać w tym miejscu należy, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Tylko bowiem uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na akt z dnia 8 października 2014 roku mogłoby umożliwić Sądowi merytoryczną kontrolę zaskarżonego aktu.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu [...]. W myśl art. 87 § 1 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji na podstawie 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy.