Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2011 r. (data stempla pocztowego), złożonym na urzędowym formularzu PPF, uzupełnionym w dniu 5 września 2011 r., skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych (kwestionariusza wywiadu alimentacyjnego, zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych) ustalono, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Skarżący utrzymuje się z dorywczych prac uzyskując z tego tytułu miesięczny dochód w wysokości 500 zł. Ponadto spoczywa na nim obowiązek alimentacyjny wobec córki w kwocie 300 zł miesięcznie, przy czym prowadzona przeciwko niemu egzekucja świadczeń alimentacyjnych okazała się bezskuteczna.
Dając wiarę danym zawartym we wniosku oraz biorąc pod uwagę dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych uznać należało, że skarżący wykazał dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Za taką oceną przemawia miesięczna wysokość dochodów wnioskodawcy przy braku stałego ich źródła, konieczność ponoszenia podstawowych kosztów utrzymania oraz ciążący na nim obowiązek alimentacyjny.
W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.