Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 sierpnia 2014 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), odmówił wymeldowania małoletniego D. P. z pobytu stałego – z lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie małoletniego wystąpił K. P. (ojciec) i G. P. (wujek) wskazując, że J. P. wraz z synem D. opuściła miejsce zameldowania i zamieszkała w P. przy ul. [...]. Organ ustalił, że wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014r.
Sąd Okręgowy w S. orzekł o rozwiązaniu małżeństwa J. P. i K. P. W okresie poprzedzającym orzeczenie rozwodu małżonkowie pozostawali w ostrym konflikcie, dlatego J. P., w celu uniknięcia negatywnych konsekwencji tego konfliktu dla małoletniego D. czasowo opuściła miejsce zamieszkania i przeprowadziła się do mieszkania swojej matki. W dotychczasowym mieszkaniu pozostawiła swoje rzeczy osobiste, wyposażenie mieszkania i ważne dokumenty. Pobyt w nowym miejscu traktowała jako przejściowy. Dysponuje kluczami do spornego lokalu i co jakiś czas się w nim pojawia.
W związku z powyższym organ uznał, że nie zachodziły przesłanki wymeldowania zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ opuszczenia przedmiotowego mieszkania nie można uznać za trwałe.
Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia wniósł G. P. Wojewoda decyzją z dnia 9 grudnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o wymeldowaniu D. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. R. w P. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie pobytu stałego związane jest z faktycznym przebywaniem pod danym adresem z zamiarem stałego pobytu, co oznacza, że w tym lokalu dana osoba posiada tzw. centrum życiowe. Ustalono, że centrum życiowym małoletniego D. P. nie jest sporny lokal, zatem utrzymywanie zameldowania w tym lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową.
Organ II instancji uznał, że opuszczenie lokalu przez J. P. wraz z synem ma charakter trwały, a jej centrum życiowe znajduje się u matki, z którą zamieszkała z powodu konfliktów rodzinnych.
J. P. – działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniego D. P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody. Wskazała, że nie zgadza się z wymeldowaniem syna.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz.993 ze zm.), zwanej dalej ustawą, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na orzeczenie rozwodu rodziców skarżącego nie ma nadziei na to, że wraz z matką wróci on do miejsca stałego zameldowania. Organ uznał, że centrum życiowym małoletniego skarżącego - a także jego matki - jest inny lokal, a pozostawienie dotychczasowego meldunku byłoby fikcją meldunkową.
Przypomnieć należy, że w świetle art. 15 ust. 2 ustawy wymeldowanie może nastąpić wówczas, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego jest trwałe i dobrowolne.
W ocenie Sądu organ odwoławczy wadliwie uznał, że opuszczenie miejsca pobytu przez małoletniego skarżącego miało charakter trwały. Oceny takiej organ odwoławczy dokonał nie na podstawie poczynionych w toku postępowania ustaleń, ale na podstawie własnego przeświadczenia, że powrót małoletniego skarżącego (i jego matki) do przedmiotowego lokalu nie jest możliwy z uwagi na orzeczony rozwód jego rodziców. Organ odwoławczy pominął fakt, że matka małoletniego skarżącego J. P. cały czas dysponuje kluczami do przedmiotowego lokalu, że bywa w nim i ma w nim swoje rzeczy i dokumenty. Pominął też przyczyny, dla których matka małoletniego skarżącego wraz z nim przeniosła się do innego lokalu.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ odwoławczy naruszył art. 15 ust. 2 ustawy w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie postępowanie o wymeldowanie dotyczyło osoby małoletniej. Wymeldowanie małoletniego skarżącego z miejsca pobytu stałego doprowadziłoby do sytuacji, że zostałby on wymeldowany z lokalu, w którym zameldowani są jego rodzice- zarówno ojciec, jak i matka.
Wójt Gminy ostateczną decyzją z dnia 11 sierpnia 2014r. odmówił wymeldowania J. P. z miejsca pobytu stałego - z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Co prawda Wojewoda decyzją z dnia 22 września 2014r. uchylił tę decyzję i orzekł o wymeldowaniu J. P. z miejsca pobytu stałego, jednak po wniesieniu przez nią skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (sygn. akt III SA/Gd 1023/14), Wojewoda w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił własną decyzję z dnia 22 września 2014 r., bowiem została ona wydana, mimo że od decyzji organu pierwszej instancji nie wniesiono odwołania.
W tej sytuacji wymeldowanie małoletniego skarżącego z miejsca pobytu stałego stałoby w sprzeczności z art. 26 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (jt. Dz.U. z 2014 r. poz.121 ze zm.), zgodnie z którym miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej.
Z przedłożonego na rozprawie przez J. P. wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt [...] wynika, że to jej powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim skarżącym.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uwzględnił skargę.
Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.