Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 9 grudnia 2014r. nr [...] uchylił w całości decyzję Wójta Gminy z dnia 11 sierpnia 2014r., orzekającą o odmowie wymeldowania małoletniego D. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. i orzekł o wymeldowaniu go z wyżej wymienionego lokalu. Decyzja Wojewody została przesłana przedstawicielowi ustawowemu małoletniego, J. P., na adres [...], ul. [...].
Przedstawicielka ustawowa małoletniego skarżącego w dniu 4 lutego 2015 r. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazała, że nie wiedziała o wydaniu decyzji o wymeldowaniu małoletniego syna D.. Informacje o awizowaniu poczty kierowanej do niej i syna D. nie zostały jej przekazane przez jej byłego męża oraz jego brata. O wydaniu decyzji o wymeldowaniu syna dowiedziała się w dniu 28 stycznia 2015r., podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Wojewódzkiego, który prowadził to postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Przedstawicielka skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie określonym art. 87 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze okoliczności wynikające z akt sprawy jak i podniesione we wniosku Sąd doszedł do przekonania, iż uchybienie terminu przez stronę należy uznać za niezawinione.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w toku postępowania korespondencja kierowana była do matki małoletniego skarżącego J. P. na adres miejsca jego stałego zameldowania, mimo że przedstawicielka ustawowa przebywała u swojej matki. Korespondencja ta była przez przedstawicielkę ustawową małoletniego skarżącego odbierana. Zaskarżona decyzja Wojewody, skierowana do J. P., została uznana za doręczoną po awizowaniu. Pod adresem, z którego wymeldowano małoletniego, mieszka K. P., były mąż przedstawicielki ustawowej skarżącego, będący jednocześnie wnioskodawcą w sprawie o wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego. W okolicznościach niniejszej sprawy za uprawdopodobnioną należy wobec tego uznać okoliczność, że awizo dotyczące zaskarżonej decyzji do J. P. nie dotarło, wobec czego uchybiła ona terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi.