Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 stycznia 2018 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 29 stycznia 2018 r.) skarżący R. G. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
Wnioskiem z dnia 3 lutego 2018 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 15 marca 2018 r., skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy należy mieć na uwadze, że orzeczenie w tej kwestii winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać należy, że na tym etapie sprawy koszty sądowe kształtuje jedynie wpis od skargi w kwocie 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako: rozporządzenie). Natomiast koszty sądowe, które mogą powstać w przyszłości to wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd, który wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia).
Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką i dwiema dorosłymi córkami (w wieku 23 i 25 lat). Skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 240 m2 i wartości 500.000 zł, nieruchomości rolnej o obszarze 6,15 ha i wartości około 300.000 zł, lasów o powierzchni 0,24 ha i czterech budynków gospodarczych (wykorzystywanych rolniczo) o wartości 240.000 zł, posiada prawa majątkowe o wartości 22.000 zł, samochód [...] z 2006 r. oraz samochód ciężarowy marki [...] z 1995 r., nie posiada oszczędności. Natomiast małżonka skarżącego posiada samochód osobowy marki [...] z 2015 r., który użytkuje na podstawie umowy leasingu
Źródłem dochodów czteroosobowej rodziny jest gospodarstwo rolne prowadzone przez skarżącego, z którego osiąga dochód w wysokości 5.250 zł netto miesięcznie, działalność gospodarcza wykonywana przez jego małżonkę pod nazwą "A" (co wynika z danych zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej), z której nie osiąga ona dochodów oraz wynagrodzenia za pracę każdej z córek w wysokości po 2.200 zł netto miesięcznie. Łączny miesięczny dochód netto z ww. tytułów wynosi 9.650 zł.
Do swoich zobowiązań i stałych wydatków skarżący zaliczył spłatę kredytów w kwocie 115.000 zł, raty leasingowe w rocznej wysokości 17.640 zł, do których uiszczania jest małżonka, składki na ubezpieczenie majątkowe w wysokości 7.500 zł rocznie, koszty utrzymania domu i opłat za media w wysokości 12.000 zł rocznie.
W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, iż skarżący nie wykazał zasadności wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z informacjami podanymi przez skarżącego uzyskuje on dochody w kwocie wielokrotnie przewyższającej wysokość kosztów sądowych w niniejszej sprawie, o których była mowa powyżej. Nadto podkreślenia wymaga, iż skarżący posiada majątek o wartości co najmniej 1.062.000 zł (sumując zadeklarowane we wniosku o prawo pomocy wartości nieruchomości i praw majątkowych), którego składniki przynoszą mu dochód.
W tych okolicznościach – mając na uwadze wysokość zadeklarowanych dochodów oraz rozmiar wykazanego majątku – byłoby rzeczą zupełnie niezrozumiałą, gdyby koszty postępowania w niniejszej sprawie musieli ponieść za wnioskodawcę inni podatnicy, których wpłaty podatkowe współtworzą budżet Państwa (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1040/13 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.