Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 czerwca 2006 r. A. D. wystąpił o wymeldowanie C. D. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 11 marca 2008 r. orzekł o wymeldowaniu C. D. Decyzja została doręczona wymienionej w dniu 17 marca 2008 r.
W dniu 3 kwietnia 2008 r. C. D. złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...]. Kilka dni później złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że powodem niedochowania terminu był okres świąt wielkanocnych i związana z tym pomyłka w obliczeniu terminu. Jednocześnie podkreśliła swój zły stan zdrowia, spowodowany wysokim poziomem cukru.
Działając w oparciu o art. 58 oraz 59 § 2 k.p.a. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 12 maja 2008 r. odmówił przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. można przywrócić termin, jeżeli strona wniesie prośbę o jego przywrócenie w ciągu 7 dni od ustania przyczyny przekroczenia terminu i uprawdopodobni brak swojej winy w przekroczeniu terminu.
O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.
Organ zauważył, że z wniosku strony nie wynika, aby zaistniały podstawy do przywrócenia terminu, w szczególności strona nie wykazała jakiejkolwiek przeszkody nie do przezwyciężenia, w wyniku której złożenie odwołania w terminie nie było możliwe. Organ dał wiarę stronie, że pomyłka w obliczeniach terminu i zły stan zdrowia mogły spowodować trudności w załatwieniu różnych spraw urzędowych, jednak w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego takie okoliczności nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu. Podkreślił, że strona miała dwa tygodnie na sporządzenie odwołania, które nie wymagało nawet uzasadnienia. Dołączone do wniosku zaświadczenie lekarskie, ani popełniony błąd nie mogą usprawiedliwiać uchybienia terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku C. D. wniosła o uchylenie postanowienia Wojewody. Powtórzyła, że cierpi na cukrzycę, która czasami uniemożliwia normalne funkcjonowanie. W jej przypadku doprowadziło to do pomyłki w obliczeniu terminu.
Zaskarżone postanowienie pozbawia ją możliwości dochodzenia racji i obrony swoich praw.
Dalej skarżąca przedstawiła okoliczności sprawy o wymeldowanie i wskazała na orzeczenia sądów powszechnych dotyczące jej rozliczeń z A. D. Podkreśliła, że nie opuściła przedmiotowego lokalu dobrowolnie ani trwale.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia 12 maja 2008 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zatem Sąd nie zajmuje stanowiska wobec zarzutów skargi dotyczących kwestii zameldowania. Bada jedynie zgodność z prawem wskazanego postanowienia o charakterze procesowym.
W sprawie bezsporny jest fakt przekroczenia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania. Argumentacja skargi dotyczy choroby skarżącej i związanej z tym pomyłki w obliczeniu terminu.
Art. 58 ust. 1 k.p.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny nie jest możliwe przywrócenie terminu jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r. II OSK 1397/05, oraz B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000 r. str. 291 i nast.). Nie można przywrócić terminu z powodu przeszkody, którą strona mogła przezwyciężyć. Osoba zainteresowana nie ma obowiązku udowodnienia braku swojej winy, ma jedynie uwiarygodnić swoją argumentacją dołożenie maksymalnej staranności.
Zdaniem Sąd w świetle tej regulacji nie można uznać, że cukrzyca jest chorobą uniemożliwiającą stronie złożenie odwołania w terminie. Skarżąca na rozprawie oświadczyła, że w tym czasie nie korzystała ze zwolnienia lekarskiego i chodziła do pracy. Konsekwencje pomyłki w obliczeniu terminu obciążają stronę. Można stwierdzić, że pomyłka była wynikiem niedbalstwa skarżącej.
Sąd podziela w sprawie stanowisko organów, że skarżąca miała dość czasu i możliwości do złożenia odwołania bez potrzeby jego uzasadnienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.