Uzasadnienie
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 lutego 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 listopada 2016 r. którą organ wymierzył A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie typu Casino Games poza kasynem gry, w lokalu [...] w K. przy ul. [...] 5.
W skardze działający w imieniu Spółki pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, ponieważ art. 89 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego na stronę nałożono karę, jest przepisem technicznym, a zatem z powodu braku jego notyfikacji Komisji Europejskiej, organy celne nie miały podstaw do jego zastosowania.
Pełnomocnik wskazał ponadto, że wykonanie decyzji będzie skutkować realnym zagrożeniem i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. W tym zakresie wskazano, że osiągane przez skarżącego miesięczne dochody nie dają mu możliwości uiszczenia 12 000 zł kary bez spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Bieżąca sytuacja finansowa skarżącego nie daje mu bowiem możliwości uiszczanie kary, która znacznie przekracza uzyskiwany przez skarżącego dochód. Udzielenie ochrony tymczasowej jest zatem w ocenie pełnomocnika konieczne w celu zapewnienia skarżącemu i jego rodzinie egzystencji przynajmniej na minimalnym poziomie. W ocenie pełnomocnika istotne jest bowiem to, że wymierzona skarżącemu kara 12 000 zł jest -biorąc pod uwagę roczną wysokość osiąganych przez skarżącego przychodów – kwotą bardzo dużą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.
Z uwagi na treść uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, który pełnomocnik strony zawarł w skardze, Sąd uznał za zasadne podkreślić, że stroną skarżącą (skarżącym), która zainicjowała niniejsze postępowanie jest spółka prawa handlowego, a nie osoba fizyczna. Z tego względu poniesione we wniosku argumenty, że wykonanie decyzji zagrozi egzystencji skarżącego i jego rodziny jest niezrozumiałe.
Skoro postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie, toczy się na wniosek strony skarżącej, to właśnie na stronie skarżącej (i działającym w jej imieniu i na jej rzecz pełnomocniku - jeżeli został ustanowiony w sprawie), spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, skarżąca Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Nie jest również rzeczą Sądu domniemywać, czy uzasadniając wniosek trudną sytuacją finansową strony skarżącej, która zagrozi egzystencji rodziny skarżącego, pełnomocnikowi chodziło w rzeczywistości o trudną sytuację finansową skarżącej Spółki. Niezależnie od tego wskazać należy, wnioskująca Spółka nie zobrazowała swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz z wnioskiem nie przedłożono żadnych dokumentów źródłowych.
Odnosząc się końcowo do zawartej we wniosku argumentacji wskazującej, że w ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza prawo, Sąd podkreśla, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest i nie może być oceniany pod kątem zasadności wniesionej skargi. To, czy zaskarżona decyzja narusza prawo poddawane jest ocenie Sądu dopiero w dalszym toku postępowania sądowego, o ile zostaną spełnione wszystkie warunki formalne do merytorycznego rozpoznania skargi.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.