Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 26 września 2011 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, T. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Stosownie do przepisu art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Ze względu na to, że w niniejszej sprawie prawomocnym postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata, należało uznać, iż będący przedmiotem rozpoznania wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest w świetle art. 245 P.p.s.a. w istocie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W związku z tym należało dokonać oceny jego zasadności w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W myśl przywołanego art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentów źródłowych (m.in. kopii zaświadczeń organu rentowego, powiatowego urzędu pracy, orzeczenia o niepełnosprawności oraz wyroku orzekającego rozwód) ustalono, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, zarejestrowaną w urzędzie pracy jako poszukujący pracy, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, rachunków bankowych, pojazdów mechanicznych, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, źródłem utrzymania jest dla niego renta w wysokości 588,67 zł netto oraz świadczenie z pomocy społecznej w kwocie 288 zł miesięcznie.
Na skarżącym spoczywa na nim obowiązek alimentacyjny wobec dzieci, przy czym wydatki z tego tytułu wynoszą 400 zł miesięcznie. Ze względu na stan zdrowia wnioskodawca przyjmuje leki, na zakup których przeznacza miesięcznie 100 zł.
Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość i źródło dochodów wnioskodawcy, brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych oraz spoczywający na nim obowiązek alimentacyjny, uznano, iż wnioskodawca dostatecznie wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.