Uzasadnienie
Postanowieniami referendarza sądowego z 13 maja 2016 r. w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 334/16 i III SA/Gd 338/16 przyznane zostało skarżącej M. T. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Gdańsku wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika w osobie adw. M. K..
Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył sprawę o sygn. akt III SA/Gd 334/16 i sprawę o sygn. III SA/Gd 338/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. III SA/Gd 334/16 i skargi M. T. oddalił. Wyznaczony adwokat reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji i z tego tytułu przyznane mu zostało wynagrodzenie w kwocie 590,40 zł.
W dniu 5 sierpnia 2016 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2015 r. sporządzona przez adw. M. K.. We wniosku z 17 sierpnia 2016 r. wyznaczony adwokat wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oświadczając, ze koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801, dalej: rozporządzenie).
Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" tego rozporządzenia opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 240 zł. Opłata maksymalna "w innej sprawie" wynosi 480 zł zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia. Z uwagi na fakt połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwóch spraw, opłatę tę należało zwielokrotnić do kwoty 480 zł (240 zł x 2 = 480 zł).
Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził on sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 480 zł (240 zł x 2), co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 590,40 zł.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.