Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. F. na decyzję Wojewody z dnia 27 czerwca 2011 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych.
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Pomorska Izba Adwokacka w Gdańsku wyznaczyła na pełnomocnika M. F. z urzędu adwokata D. M. Pełnomocnik skarżącej sporządził skargę kasacyjną, która nie została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny i w dniu 27 lipca 2012 r. zapadł wyrok oddalający skargę kasacyjną. Pełnomocnik nie uczestniczył w rozprawie przed Sądem II instancji. W dniu 23 października 2012 r. wpłynął wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wraz z podatkiem VAT. Wniosek zawiera oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł.
Z tych względów na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.