Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniami z 2 listopada 2016 r. i 17 maja 2017 r. odmówił skarżącemu przyznania w przedmiotowej sprawie prawa pomocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniami z 12 grudnia 2016 r. i 7 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienia referendarza sądowego.
W niniejszej sprawie wydane zostało postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 stycznia 2017 r. odrzucające skargę, które uprawomocniło w dniu 22 lutego 2017 r., tj. w dniu wydania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OZ 175/17, oddalającego zażalenie skarżącego.
W dniu 12 lipca 2017 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).
Wniosek skarżącego z 12 lipca 2017 r. został złożony w sytuacji, w której przed złożeniem tego wniosku prawomocnie zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie. W świetle zatem cytowanego wyżej art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza bowiem, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd i nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).
Wszystkie wyżej wskazane okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z 12 lipca 2017 r. stało się zbędne, a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu.
Jak przewiduje bowiem art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.