Uzasadnienie
J. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody 15 lutego 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych.
W toku postępowania skarżący złożył wnioski o przyznanie prawa pomocy, które nie zostały uwzględnione.
Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – po rozpatrzeniu sprzeciwu - postanowieniem z dnia 4 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza.
W związku z następnym wnioskiem skarżącego, postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącego zostało ono utrzymane w mocy postanowieniem tut. Sądu z dnia 29 maja 2017 r.
Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 376/16) utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego, zarzucając że Sąd I instancji działał arbitralnie, gdyż z treści wniosku wynikało, iż nie stać go na opłacenie kosztów sądowych czy pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Ustawodawca w powołanej wyżej ustawie, w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 323/16 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając na uwadze, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne, istniały podstawy do jego odrzucenia, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.