Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2007 r. Sygn. akt III SA/Gd 405/07 Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Gdańsku odrzucił skargę K. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 czerwca 2007 r. nr [...], którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 kwietnia 2007 r. nr [...] orzekającą o odmowie wymeldowania K. Ż. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. W dniu 7 listopada 2007 r. K. Ż. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 26 lutego 2008 r. przyznał K. Ż. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł uczestnik postępowania W. B. W uzasadnieniu wskazano na okoliczności faktyczne sprawy będącej przedmiotem postępowania przed organami administracji i sytuację, w jakiej znajduje się W. B. Stwierdza ona, że zamieszkanie skarżącego w przedmiotowym lokalu jest niemożliwe, a nadto zrzekł się on wszelkich do niego praw.
Uwzględniając fakt, że wniesiony przez W. B. sprzeciw nie podlegał odrzuceniu, zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje
- 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania
- 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Jak wynika ze złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo, nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Z zaświadczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w S. z dnia 1 lutego 2008 r. wynika, że wnioskodawca przebywa w areszcie śledczym, nie jest tam zatrudniony i nie otrzymuje z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Stan jego konta depozytowego na dzień 1 lutego 2008 r. wynosił 6,67 zł, przy czym nie posiada on środków pozostających do jego dyspozycji.
Biorąc pod uwagę powyższe dane, uznano, że skarżący wykazał, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez niego kosztów sądowych w zakresie wskazanym we wnioskach spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia brak osiągania przez skarżącego jakichkolwiek dochodów oraz okoliczność nieposiadania zasobów pieniężnych. W świetle przedłożonych przez stronę dokumentów jej sytuacja finansowa nie budzi wątpliwości. Tym samym skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie, jak również uzasadnia to przyznanie pomocy przez ustanowienie adwokata..
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.