Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, uczestnik postępowania, A. P. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów źródłowych przedłożonych do sprawy o sygn. akt III SA/Gd 532/09 (zaświadczeń: z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, od pracodawcy małżonka wnioskodawczyni, dokumentów obrazujących wysokość opłat za energię elektryczną oraz dodatkowego oświadczenia wnioskodawczyni i jej matki), ustalono, że A. P. jest osobą niepracującą, prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe z matką oraz dwiema małoletnimi córkami, nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Według złożonego oświadczenia, pozostaje ona w separacji mężem, uzyskującym miesięczny dochód ze stosunku pracy w kwocie 2 783 zł brutto (2 262,39 zł netto), przy czym do jej dyspozycji pozostaje kwota 1 200 zł. Ponadto matka wnioskodawczyni pobiera rentę w wysokości 593,83 zł brutto (525,39 zł netto) miesięcznie.
Z przedłożonych dokumentów źródłowych wynika że w ostatnich miesiącach wysokość opłat za energię elektryczną w lokalu zajmowanym przez wnioskodawczynię wyniosła ogółem 354,32 zł (płatne w dwóch ratach po 177,16 zł, w terminach do 12.11.2009 r. oraz do 11.01.2010 r.).
Biorąc pod uwagę okoliczności podnoszone we wniosku oraz dokumenty źródłowe załączone do sprawy o sygn. akt III SA/Gd 532/09, należało uznać, że wnioskodawczyni dostatecznie wykazała, iż nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za takim stanowiskiem przemawia fakt pozostawania przez nią bez pracy, wysokość dochodów przeznaczonych na potrzeby czteroosobowego gospodarstwa domowego oraz brak zasobów pieniężnych.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.