Uzasadnienie
Orzeczeniem Nr [...] z dnia 24 lutego 2005 r. Komendant [...] Policji [...] uznał B. Z. winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że:
- 1. w okresie od 15 lipca 2004 r. do 16 lipca 2004 r. w G. oraz w G., jako funkcjonariusz publiczny, działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą zażądał korzyści majątkowej w postaci pieniędzy początkowo w kwocie 4.000 zł a następnie 2.500 zł w zamian za zwrot skradzionego w dniu 14 lipca 2004 r. pojazdu marki Audi 80 o nr rej. [...], to jest o czyn z art. 286 § 2 Kodeksu karnego,
- 2. w dniu 16 lipca 2004 r. w G., będąc funkcjonariuszem publicznym posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję w postaci 48 sztuk nabojów typu Makarow kalibru 9 mm, to jest o czyn z art. 263 § 2 Kodeksu karnego.
Za powyższe czyny Komendant [...] Policji [...] wymierzył B. Z. karę wydalenia ze służby.
[...] Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia 21 kwietnia 2005 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obwinionego utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.
Wskutek skargi wniesionej przez B. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 marca 2006r. sygn. akt III SA/Gd 327/05 uchylił zaskarżone orzeczenie organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w odniesieniu do drugiego z zarzucanych skarżącemu czynów przesłanki pozwalające na uznanie skarżącego za winnego jego popełnienia nie zostały spełnione. W swych wytycznych Sąd zalecił organowi dyscyplinarnemu II instancji, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy dołożył należytej staranności, aby doprowadzić do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości co do zarzutu dotyczącego nielegalnego posiadania amunicji i w tym celu, o ile będzie to możliwe uzupełnić materiał dowodowy. Wskazano także, że zgodnie z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Wojewódzki Komendant Policji [...] uchylił orzeczenie Nr [...] z dnia 24 lutego 2005 r. Komendanta [...] Policji [...] w części dotyczącej punktu 2 i w tym zakresie uniewinnił obwinionego B. Z., zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
Na to orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł B. Z. W uzasadnieniu swej skargi wskazał on, że rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji [...] Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2005 r. został zwolniony ze służby w Policji. Podstawą tego zwolnienia było wymierzenie mi kary dyscyplinarnej w postaci wydalenia ze służby. Wobec uchylenia przez sąd orzeczenia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] utrzymującego w mocy karę wymierzoną przez Komendanta [...] Policji [...] orzeczeniem nr [...] z dnia 24 lutego 2005 r. orzeczenie to utraciło walor decyzji ostatecznej. Komendant Wojewódzki Policji ponownie rozpoznał odwołanie skarżącego od orzeczenia organu I instancji już w czasie, gdy pod względem formalnym nie był on już policjantem. Nie wyeliminowano bowiem z obrotu prawnego rozkazu o zwolnieniu ze służby, chociaż decyzja, która była podstawą jego wydania została uchylona.
Zdaniem skarżącego Komendant Wojewódzki Policji [...], by być właściwym rzeczowo w sprawie (art. 19 i 20 k.p.a.) winien z urzędu wszcząć postępowanie w sprawie wznowienia postępowania o zwolnieniu go ze służby – na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.. Dopiero po uchyleniu skutków zwolnienia ze służby można by rozpoznać skutecznie odwołanie skarżącego od wymierzenia mu kary dyscyplinarnej.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Postępowanie dyscyplinarne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.), zwanej dalej ustawą o Policji. Przepis art. 132 ust. 1 tej ustawy stanowi, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zatem kognicja organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne na podstawie ustawy o Policji obejmuje wyłącznie policjanta.
Wskazać należy, że w sytuacjach, w których wolą ustawodawcy jest umożliwienie kontynuowania postępowania dyscyplinarnego wobec osoby, której stosunek służbowy wygasł – przepisy prawa wyraźnie kwestię tę regulują (por. art. 118 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o ustroju sądów powszechnych (D. U. 98 poz. 1070 z późn. zmianami) art. 80 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. o Prokuraturze (D.U. z 2002r., nr 21 poz. 206 z późn. zmianami). Ustawa o Policji nie zawiera przepisów pozwalających na kontynuowanie postępowania dyscyplinarnego wobec osoby, która w jego toku utraciłaby status policjanta.
Stosunek służbowy, z mocy którego przysługiwał skarżącemu status policjanta, został rozwiązany wskutek wydania przez właściwy organ ostatecznej decyzji z dnia 27 kwietnia 2005r. o zwolnieniu go ze służby w Policji z uwagi na wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Wskutek wyroku Sądu z dnia 2 marca 2006r. sygn. akt III SA/Gd 327/05 orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji o wydaleniu skarżącego ze służby utraciło przymiot prawomocności. Tym samym doszło do zaistnienia określonej w art. 145§1 pkt 8 k.p.a. przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Dopiero odzyskanie przez skarżącego w wyniku postępowania wznowieniowego statusu policjanta umożliwiłoby kontynuowanie postępowania dyscyplinarnego i wydanie przez organ II instancji orzeczenia w trybie odwoławczym od orzeczenia Nr [...] z dnia 24 lutego 2005 r. Komendanta [...] Policji [...].
Zaskarżone orzeczenie naruszało zatem prawo materialne – przepis art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, rozstrzygając w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej osobie, która nie była w dacie wydania orzeczenia policjantem.
W tym stanie sprawy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Stosownie do treści art. 152 powołanej ustawy orzeczono, iż zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane.