Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Cz. B. na decyzję Wojewody z dnia 22 czerwca 2016r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 14 czerwca 2018r.
Skarżąca B. G. pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 14 czerwca 2018r. wniosła skargę o wznowienie postępowania "z powodu nieważności postępowania oraz wydanego wyroku przez przestępczość zorganizowaną". W skardze o wznowienie wskazano także, że adwokat P. K., nie był pełnomocnikiem skarżącej, przesyłając opinię o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej. W skardze o wznowienie postępowania zawarto przede wszystkim epitety zniesławiające zarówno sąd jak i adwokata P. K.. Powołano także szereg przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
Ze skargi o wznowienie postępowania wynika, że skarżąca dostrzega podstawy wznowieniowe w fakcie orzekania w sprawie przez sędziów podlegających wyłączeniu, przy czym, zdaniem skarżącej żaden wniosek o wyłączenie ani zażalenie w tym przedmiocie nie zostały przesłane do NSA. Skarżąca wskazywała także na niewłaściwą reprezentację jej przed sądem i uznaniu za jej pełnomocnika adwokata P. K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a."), który normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
Zatem, do postępowania przed sądami administracyjnymi nie stosuje się powołanych przez skarżącą przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
Następujące przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają podstawy wznowieniowe:
Art. 271 Można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Art. 272 § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu.
§ 3. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.
Art. 273 § 1 Można żądać wznowienia na tej podstawie, że:
- 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
- 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.
§ 2. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
§ 3. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy.
Art. 274. Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.
Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Zdaniem sądu skarga Cz. B. o wznowienie postępowania nie opiera się na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia.
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2011r. I OSK 1722/11).
Zdaniem sądu, niezależnie od sposobu sformułowania skargi o wznowienie postępowania z jej uzasadnienia wynika, że nie zachodzą przesłanki wznowieniowe powoływane przez skarżącą.
Prawomocny wyrok z dnia 25 stycznia 2018r., oddalający skargę wydany został przez sąd w składzie obejmującym sędziów, których wyłączenia domagała się skarżąca, lecz jej wniosek został prawomocnie oddalony postanowieniem z 11 września 2017r. Ani w skardze o wznowienie postępowania, ani w swych kolejnych wnioskach o wyłączenie sędziów (sądu) skarżąca nie wskazywała na jakiekolwiek przesłanki dotyczące wyłączenia sędziego z urzędu określone w art. 18 § 1 p.p.s.a.
Przesłanki te są następujące:
Art. 18 § 1. Sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:
- 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;
- 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
- 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
- 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
- 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
- 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;
6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;
- 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.
Nie zachodziła zatem podstawa wznowieniowa określona w powołanym wyżej art. 271 pkt 1 p.p.s.a.
Odnosząc się do powołanej przez skarżącą podstawy, dotyczącej sposobu jej reprezentowania przed sądem, wskazać należy, że postanowieniem z dnia 14 października 2016r. skarżącej przyznano prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Pismem z dnia 26 października 2016r. Izba Adwokacka wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata M. M.. W związku z obrażaniem pełnomocnika przez skarżącą i jej zachowaniem wniósł on o zwolnienie go z obowiązków pełnomocnika z urzędu. Pismem z 30 listopada 2017r. Izba Adwokacka wskazała adwokata P. K. jako kolejnego pełnomocnika skarżącej z urzędu. Adwokat ten wypełniał swe obowiązki zarówno na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018r. na której obecna była aplikantka adwokacka, działająca z upoważnienia adw. P. K., jak i składając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Brak satysfakcji skarżącej z pomocy prawnej udzielonej jej z urzędu – wyrażony w formie obelg wobec kolejnych adwokatów dla niej wyznaczonych nie stanowi ani o tym, że była ona nienależycie reprezentowana, ani o tym, że była pozbawiona możności działania.
W tym stanie sprawy uznając, że już z treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że nie zachodzą podstawy wznowieniowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił na podstawie art. 280 § 1 zd. 2 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.