Uzasadnienie
M.U. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 marca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 4 listopada 2015 r., którą organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 72.000 zł z tytułu urządzania gier na sześciu automatach znajdujących się w lokalu położonym w S. przy ul. [...].
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wniosek wywodzi z realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem decyzji.
W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że skarżący nie będzie miał środków na utrzymanie własne oraz najbliższej rodziny. W istocie bowiem wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi przez sąd spowoduje, że skarżący utraci płynność finansową, popadnie w długi a jego firma upadnie na długo przed wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.
Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo przeświadczenie strony skonkretyzowane w postaci pisemnego oświadczenia. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. w tej materii: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący jedynie ogólnikowo wskazał, iż wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd spowoduje, że skarżący utraci płynność finansową i popadnie w długi.
W ocenie Sądu skarżący nie zobrazował nadto swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazał konkretnych skutków finansowych jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto nie przedłożył wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jego stan majątkowy. Oczywistym jest zaś, że zestawienie podnoszonych we wniosku argumentów z aktualną sytuacją majątkową skarżącego może doprowadzić do uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.