Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 października 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku Z. W., na podstawie art.113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz.2096 ze zm.) – dalej jako: "k.p.a." - odmówiło wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r. nr [...].
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 22 lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...] o nakazaniu I. W. i A. W. wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, z uwagi na zmiany stanu wody na gruncie - działce nr [...], ze szkodą dla działki sąsiedniej nr [...] (położonych w J.) (pkt 1), i nałożyło na I. W. i A. W. obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego na stanowiącej ich własność działce nr [...] (położonej w J.), poprzez usunięcie z powierzchni tejże działki wszelkiego nawiezionego gruzu i ziemi (oraz wszelkich innych substancji, które zostały nawiezione) do głębokości, od której zaczyna się warstwa gruntu rodzimego (pkt 2), wyznaczając termin wykonania obowiązku określonego w punkcie 2 - siedem miesięcy od dnia doręczenia tym osobom decyzji (pkt 3).
Wyrokiem z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 398/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi wniesione przez Z. W. oraz I. W. i A. W. na decyzję SKO z dnia 22 lutego 2011 r. nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołując treść art. 113 § 2 k.p.a. stanowiący, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji wskazało, że postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło na żądanie I. W. i A. W. wątpliwości co do treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r. nr [...] w ten sposób, że ustalony w punkcie drugim rozstrzygnięcia tejże decyzji parametr: "do głębokości, od której zaczyna się warstwa gruntu rodzimego", należy rozumieć jako głębokość do pierwotnej powierzchni działki nr [...], czyli do powierzchni istniejącej przed nawiezieniem tam gruzu, ziemi czy też innych substancji, tak aby woda z działki nr [...] (i działki nr [...]) odpływała w sposób naturalny.
W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, że "... z zebranego materiału dowodowego wynikało, iż grubość warstwy nawiezionych substancji nie jest taka sama na terenie całej działki nr [...] (co dowiodły odwierty, z których wynikało znaczne zróżnicowanie grubości tej warstwy w różnych częściach działki). Nie było w związku z tym możliwym sformułowanie sentencji rozstrzygnięcia poprzez użycie jednostek miary - metry, centymetry. Nadto - Kolegium posłużyło się określeniem "grunt rodzimy", albowiem właśnie takim określeniem posługiwali się biegli (a przy tym Kolegium nie znalazło bardziej precyzyjnego określenia na pierwotną powierzchnię działki nr [...]; pierwotną, czyli istniejącą przed nawiezieniem tam gruzu, ziemi czy też innych substancji). Kolegium podkreśliło, że w decyzji z dnia 22 lutego 2011 r., nr [...] wskazało, że "dla poczynienia oceny, czy dokonano 'przywrócenia stanu poprzedniego', decydującym będzie stwierdzenie, że woda z działki nr [...] (i działki nr [...]) odpływa w sposób naturalny" (str 13 uzasadnienia decyzji).
W związku z tym Kolegium wyjaśniło, że ustalony w punkcie drugim rozstrzygnięcia decyzji z dnia 22 lutego 2011 r. parametr: "do głębokości, od której zaczyna się warstwa gruntu rodzimego", należy rozumieć jako głębokość do pierwotnej powierzchni działki nr [...], czyli do powierzchni istniejącej przed nawiezieniem tam gruzu, ziemi czy też innych substancji, tak aby woda z działki nr [...] (i działki nr [...]) odpływała w sposób naturalny".
Kolegium wskazało, że Z. W. w złożonym wniosku zwrócił się o wyjaśnienie "jej sentencji w pkt nr 2 oraz... zawartej treści na str. nr 13 (na jej górnej części)", podnosząc następujące zarzuty:
- - według I. W. i A. W. "wystarczy odpływ wody rowem wykonanym w nasypie gruzu i ziemi na działce nr [...] aby uznać, iż nałożony obowiązek powyżej przedstawioną decyzją w jej orzeczeniu w pkt nr 2 został wykonany w całości" (str 17 wniosku o wyjaśnienie);
- - "w Ekspertyzie hydrologicznej na działce nr [...] ze stycznia - marca 2016 roku na zlecenie Wójta Gminy, a przedstawionych na stronach 13 i 14-tej Ekspertyzy, że doszło do całkowitego wykonania nałożonego obowiązku... cytujemy... "Tym samym został wypełniony nakaz wykonania czynności określonej w decyzji sygn. akt [...] z dnia 22.01.2011r.'";
- - "przez Komisję z Urzędu Gminy, która w dniu 13 kwietnia 2016 roku w obecności w/w ekspertów D. K. i J. C., właścicielek działki nr. [...] I. W. i A. W. oraz właściciela działki nr. [...] Z. W. (...)... stwierdziła... iż orzeczenie SKO z dnia 22.02.2011 roku sygn. akt [...] określone w tytule wykonawczym nr. [...] oraz [...] z dnia 28.09.2012r. dotyczące wykonania obowiązku tzn., że obowiązek ten został wykonany...cytujemy... 'został wykonany w ten sposób, że woda z nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...] odpływa w sposób naturalny'" (str 18-19 wniosku o wyjaśnienie);
- - "Jak wyglądało powyższe zignorowanie i niezauważenie w/w pkt. nr 2 w orzeczeniu decyzji ostatecznej z dnia 22.02.2011 roku i zastąpiono go jakimiś wręcz jak to stwierdził pokrzywdzony 'niedorzecznościami' w postaci również jakiegoś rowu melioracyjnego, wykonanego w gruntach nasypowych na działce nr [...] (str 21 wniosku o wyjaśnienie);
- - "doprowadziło również do zakończenia (...) w sposób bezpodstawny i bezzasadny prowadzonego wówczas przez byłego Wójta Gminy postępowania egzekucyjnego na działce nr [...] w J. jako wierzyciela" (str. 23 wniosku o wyjaśnienie).
Kolegium stwierdziło, że przedstawione zarzuty dotyczą jedynie sposobu wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r. nr [...], nie stanowią zaś one wątpliwości co do treści tej decyzji, zwłaszcza treści jej rozstrzygnięcia, w związku z czym nie mogą podlegać rozpatrzeniu na podstawie i w ramach art. 113 § 2 k.p.a.
Z. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 113 § 2 a contrario k.p.a., utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 18 października 2019 r. o odmowie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r. nr [...].
Kolegium wskazało, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiono o: 1/ wyjaśnienie, czy postanowienie Kolegium z 2014 r. dotyczyło pkt 2 sentencji decyzji SKO, bo posłużyło ono do tzw. "manipulacji" stronom przeciwnym w latach 2014-2019 (s. 4-5);
2/ dokonanie tzw. "dopiski" do treści decyzji (s. 5);
3/ uzupełnienie orzeczenia decyzji z 2011 r. treścią zawartą na stronie 13 tej decyzji (s. 5);
4/ dokładne wyjaśnienie przez SKO czy wbrew art. 155 k.p.a. doszło do zmiany treści decyzji ostatecznej z 2011 r. (s. 6);
5/ wyjaśnienie zaistniałej sytuacji, gdzie biegły sądowy zarzuca Kolegium zmianę orzeczenia decyzji z 2011 r. (s. 6);
6/ wyjaśnienie czy doszło do zmiany przez SKO decyzji ostatecznej z 2011 r.
Kolegium stwierdziło, że powyższe żądania stanowią częściowe powtórzenie treści wniosku o wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji z 2011 r. SKO podzieliło w pełni stanowisko składu orzekającego w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 18 października 2019 r., że podniesione uwagi i żądania dotyczą wykonania decyzji SKO z 2011 r. i nie mogą być uznane za wątpliwości podlegające wyjaśnieniu na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. Także żadne z nowych żądań (pkt 1-3) nie może być, zdaniem Kolegium, zakwalifikowane do tego rodzaju wątpliwości.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lutego 2020 r. wniósł, reprezentowany przez radcę prawnego, Z. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia 18 października 2019 r.
Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 155 a k.p.a., gdyż wbrew twierdzeniom SKO doszło do zmiany decyzji ostatecznej; naruszenie art. 113 § 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię, gdyż wnioskowano o usunięcie niejasności decyzji, która jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością, utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy; naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj. art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię; naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; błędne ustalenie stanu faktycznego – nie zauważenie pisma – zażalenia z dnia 20 stycznia 2017 r.; całkowite zignorowanie przez SKO, organ nadzoru nad organem I instancji – Wójtem Gminy - wierzycielu w egzekucyjnym przywracaniu stanu poprzedniego na działce [...], informacji zawartej w piśmie z dnia 20 stycznia 2017r. o stwierdzeniu nieprawdy przez trzyosobową komisję w sporządzonym w dniu 13 kwietnia 2016 r. protokole z oględzin; brak reakcji organu II instancji na wypaczanie w w/w protokole pkt 2 decyzji ostatecznej z dnia 22 lutego 2011 r. nr [...]; usankcjonowanie bezpodstawnych i bezprawnych działań Wójta Gminy - naruszenia przez ten organ art. 155 k.p.a.
Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że przez lata czekał na wykonanie decyzji z dnia 22 lutego 2011 r. Osoby zobowiązane do jej wykonania zrealizowały obowiązek w części, wstrzymując dalszą jej realizację. Wówczas organ administracji uznał, że wystarczy realizacja części obowiązku, i formalnie precyzując treść decyzji, faktycznie wydał nową decyzję, zmieniającą wydaną decyzję na niekorzyść skarżącego. Skarżący wskazał, że organ egzekucyjny, opierając się na nieprawdziwym i zakłamanym postępowaniu dowodowym zakończył prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Dalej skarżący szeroko przedstawił swoje stanowisko dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz tego, w jakim zakresie powinny być przeprowadzone prace, by wykonać decyzję SKO z dnia 22 lutego 2011 r. Zdaniem skarżącego miernikiem przywrócenia w całości stanu poprzedniego będzie odpływ wody z działki nr [...] po gruncie rodzimym, po usunięciu z niej całego nawiezionego gruzu i ziemi w 2003 r. Zdaniem skarżącego konieczne jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących decyzji z dnia 22 lutego 2011 r., bowiem orzeczenie to jest niejednoznaczne i przez wiele lat utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, szczególnie że decydującym stwierdzeniem o przywróceniu stanu poprzedniego miał być naturalny odpływ wody z działki nr [...].
Zdaniem skarżącego niejasność decyzji spowodowała, że została ona jakby zastąpiona fałszywą pseudoekspertyzą hydrograficzną. Ekspertyza ta nie ma nic wspólnego z faktycznym przywróceniem stanu poprzedniego na działce nr [...].
Także Prokuratura Rejonowa w dniu 30 kwietnia 2018 r. umorzyła prowadzone śledztwo, a Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 9 października 2018 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie, co oznacza, że doszło do niezrozumienia istoty sprawy przez w/w Sąd, gdy chodzi o decyzję z dnia 22 stycznia 2011 r.
Skarżący wskazał, że SKO nie chce wyjaśnić, że woda ma odpływać po gruncie rodzimym na działce nr [...] - już po usunięciu z niej gruzu i ziemi oraz wszelkich innych substancji.
Skarżący wniósł też o dopuszczenie, na podstawie art. 75 § 1 k.p.a., dowodu z zeznań świadka M. G., który na ten temat będzie miał dużo do powiedzenia oraz dowodu z trzech ekspertyz geologicznych na działce nr [...], wykonanych przez M. G., przeprowadzenia oględzin działki nr [...] przez specjalistów, z udziałem skarżącego, na okoliczność, czy i na ile został wykonany obowiązek nałożony decyzją z dnia 22 lutego 2011 r., o ile chodzi o całkowite wywiezienie z niej nawiezionego w 2003 r. ziemi i gruzu do gruntu rodzimego.
W ocenie skarżącego z uwagi na różne interpretowanie decyzji ostatecznej z dnia 22 lutego 2011 r. przez niektóre organy władzy publicznej, w tym SKO, które odmawia dokładnego wyjaśnienia jej pkt 2, konieczne było skierowanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Skarżący zwrócił też uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt OSK 356/18, powiązany z niniejszą sprawą.
W piśmie z dnia 14 lipca 2020 r. skarżący przedstawił dodatkowo swoje stanowisko w kwestii postępowania egzekucyjnego, wnosząc o spowodowanie wykonania punktu 2 decyzji z dnia 22 lutego 2011 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym – na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Skarga nie mogła być uwzględniona.
Podstawą prawną kontrolowanych w niniejszej sprawie przez Sąd postanowień był przepis art. 113 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.
Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r. w pkt 2 nałożyła na I. W. i A. W. obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego na stanowiącej ich własność działce nr [...] położonej w J., poprzez usunięcie z jej powierzchni wszelkiego nawiezionego gruzu i ziemi oraz wszelkich innych substancji, które zostały nawiezione do głębokości, od której zaczyna się warstwa gruntu rodzimego.
Ponadto postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. SKO wyjaśniło wątpliwości co do treści decyzji z dnia 22 lutego 2011 r. w ten sposób, że ustalony parametr: "do głębokości, od której zaczyna się warstwa gruntu rodzimego", należy rozumieć jako głębokość do pierwotnej powierzchni działki nr [...], czyli do powierzchni istniejącej przed nawiezieniem tam gruzu, ziemi czy też innych substancji, tak aby woda z działki nr [...] (i działki nr [...]) odpływała w sposób naturalny.
Z twierdzeń skarżącego, będącego właścicielem działki sąsiedniej – nr [...] – wynika, że stoi on na stanowisku, że prowadzone od 2012 r. postępowanie egzekucyjne, a także działania innych organów, w tym sądu i prokuratury świadczą o tym, że decyzja jest niejasna, a co więcej – jej treść została zmieniona postanowieniem z dnia 14 października 2014 r., wobec położenia nacisku nie na usunięcie nawiezionego gruzu, ziemi i innych substancji do warstwy gruntu rodzimego, a na naturalnym odpływie wody. Jego zdaniem konieczne w tej sytuacji jest wyjaśnienie wątpliwości co do jej treści.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w kwestionowanych postanowieniach odmówiło wyjaśnienia wątpliwości treści decyzji uznając, że zarzuty skarżącego dotyczą sposobu wykonania decyzji z dnia 22 lutego 2011 r., nie stanowią zaś one wątpliwości co do treści tej decyzji, zwłaszcza treści jej rozstrzygnięcia, w związku z czym nie mogą podlegać rozpatrzeniu na podstawie i w ramach art. 113 § 2 k.p.a.
Z powyższym stanowiskiem organu należy się zgodzić.
Celem orzeczenia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, która może zawierać w odczuciu strony niejasności interpretacyjne. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (tak NSA w wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 5166/16, LEX nr 2614866).
Wskazać też należy, że wyjaśnienie wątpliwości w trybie art. 113 § 2 k.p.a. dotyczyć może jedynie uchybień językowych lub uchybień w zakresie spójności jej treści, czyli wówczas, gdy rozstrzygnięcie jest niejasne lub nie zostało wystarczająco precyzyjnie sformułowane.
W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca. Z treści decyzji, wyjaśnionej postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. wynika w sposób niewątpliwy, że przywróceniem stanu poprzedniego jest usunięcie całości wszelkich nawiezionych na działkę substancji (ziemi, gruzu, itp.), a naturalny odpływ wody ma być jedynie miernikiem takiego działania. Podkreślić też należy, że postanowienie SKO w sprawie wykładni decyzji nakładającej obowiązek nie jest zmianą istoty tego obowiązku.
Skarżący nie ma wątpliwości co do treści decyzji, a złożony przez niego wniosek podyktowany został wadliwym, jego zdaniem, prowadzeniem postępowania egzekucyjnego.
Sądowi z urzędu wiadomo, że po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego Z. W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 356/18 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 389/17 w sprawie dotyczącej przewlekłości postępowania egzekucyjnego oraz przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.
Tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 486/20, uwzględnił skargę Z. W., uchylając postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia 10 stycznia 2017 r. w przedmiocie przewlekłości postępowania egzekucyjnego.
Zauważyć w tym kontekście należy, że błędne sprowadzenie przez biegłych, sporządzających opinię na potrzeby postępowania egzekucyjnego, kwestii wykonania obowiązku wynikającego z decyzji SKO do umożliwienia naturalnego odpływu wody z nieruchomości, z pominięciem wyraźnie sformułowanego nakazu usunięcia wszelkiego nawiezionego gruzu i ziemi do głębokości, od której zaczyna się warstwa gruntu rodzimego nie oznacza, że konieczne jest wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie problem sprowadza się bowiem nie do wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a do sposobu wykonania decyzji z dnia 22 lutego 2011 r., czy też – innymi słowy – do sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ta kwestia natomiast była przedmiotem kontroli tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 486/20, dotyczącej przewlekłości postępowania egzekucyjnego, która zakończyła się dla skarżącego pozytywnym rozstrzygnięciem.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że z przyczyn przedstawionych powyżej nie było podstaw do podzielenia przez Sąd zarzutu naruszenia przez organ art. 113 § 2 k.p.a.
Organ nie mógł też w sposób oczywisty przy wydaniu kwestionowanych skargą postanowień naruszyć art.155a k.p.a., gdyż przepis ten dotyczy wyłączenia stosowania przepisów o milczącym załatwieniu sprawy w sprawach, o których mowa w art. 154 i art. 155, które dotyczą kolejno: wzruszenia decyzji, z której nie wynikają prawa strony i wzruszenia decyzji, mocą której strona nabyła prawo.
O ile skarżący miał na myśli naruszenie art. 155 k.p.a., to również organ nie mógł przepisu tego naruszyć, skoro go nie stosował.
Przy wydaniu kwestionowanych skargą postanowień, opartych o przepis art. 113 § 2 k.p.a. organ nie mógł też w sposób oczywisty naruszyć przepisów art. 6 § 1a i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co w skardze zarzucał skarżący.
Przepis art. 6 § 1a w/w ustawy stanowi, że na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.
Z kolei art. 54 w/w ustawy dotyczy skargi na czynności egzekucyjne.
Pozostałe zarzuty skargi dotyczą kwestii związanych z postępowaniem egzekucyjnym, co dodatkowo przemawia za poglądem wyrażonym przez organ w kwestionowanych obecnie przez skarżącego postanowieniach, że skarżący nie tyle ma wątpliwości co do treści decyzji z dnia 22 lutego 2011 r., co kwestionuje sposób prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Wyjaśnić też należy, że Sąd, kontrolując postanowienie wydane w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji nie ma kompetencji do ingerowania w postępowanie egzekucyjne, dotyczące wykonania tej decyzji.
Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych - przeprowadzenia w oparciu o art. 75 § 1 k.p.a. dowodu z zeznań świadka, oględzin nieruchomości oraz ekspertyz geologicznych, czyli opinii biegłych - wyjaśnić skarżącemu należy, mimo że jest on reprezentowany przez radcę prawnego, że wojewódzki sąd administracyjny prowadzi postępowanie nie w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, lecz o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 106 § 3 tej ustawy uprawnia sąd administracyjny jedynie do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a wnioskowane do przeprowadzenia dowody nie mieszczą się w kategorii dowodów, do przeprowadzenia których sąd administracyjny jest (i to przy spełnieniu szczególnych warunków) uprawniony.
W tym stanie rzeczy nie było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.