Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę W. Ł..
Stosownym pismem skarżący został w pełni pouczony o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżącego pouczono nadto, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a złożenie skargi przez osobę inną niż adwokat lub radca prawny lub po upływie zakreślonego 30 dniowego terminu spowoduje jej odrzucenie. Dodatkowo pouczono także skarżącego o sposobie i trybie ubiegania się o przyznanie prawa pomocy.
W dniu 11 marca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący złożył pismo kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W myśl. art. 173 § 1 – 2 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej; skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Z kolei zgodnie z art. 175 § 1 – 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Zatem sporządzenie skargi kasacyjnej jako środka prawnego sformalizowanego obwarowane zostało przez ustawodawcę przymusem adwokacko – radcowskim. Ze względu na konstrukcję podstaw kasacyjnych, określonych przez art. 174 p.p.s.a. sporządzenie skargi kasacyjnej wymaga bowiem fachowej wiedzy prawniczej co do zagadnień jurydycznych i zasadności podnoszonych zarzutów.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł pismo kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym nie zgadza się z wydanym w sprawie postanowieniem. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują innej możliwości podważenia nieprawomocnego postanowienia o odrzuceniu skargi, niż wniesienie skargi kasacyjnej. Zatem także i pismo skarżącego skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zmierzające do zakwestionowania postanowienia sądu I instancji, należało uznać za skargę kasacyjną.
Skarżący powyższe pismo sporządził osobiście, nie będąc osobą należącą do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 – 2 p.p.s.a.
Skarżący w toku postępowania został poinformowany o tym, iż skargę kasacyjną sporządzić winien adwokat lub radca prawny. Stosowne pouczenie skarżący otrzymał wraz z odpisem zapadłego postanowienia o odrzuceniu skargi i jego uzasadnieniem. Co ważne, w pouczeniach wskazano także, iż skarżącemu przysługuje prawo złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, obejmującego ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego.
Postępowanie zainicjowane wniesieniem skargi kasacyjnej toczy się w dwóch etapach, przy czym w pierwszym z nich badania wymogów formalnych, którym musi czynić zadość skarga kasacyjna dokonuje wojewódzki sąd administracyjny. Sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście, z naruszeniem art. 175 p.p.s.a. stanowi nieusuwalny brak formalny, który skutkować musi jej odrzuceniem bez wzywania do usunięcia braków na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Wobec faktu osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej przez skarżącego, na mocy powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.