Uzasadnienie
Pismem z 23 czerwca 2016 r. A. B. zwrócił się o zwolnienie z kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie podając, że od października 2011 r. przebywa w areszcie śledczym. Podał, że zatrudnia adwokata w sprawie cywilnej.
W złożonym formularzu wskazał, że ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Oświadczył, że nie posiada źródła dochodu, nie posiada oszczędności, nieruchomości. Jest właścicielem samochodu osobowego marki land rover. W formularzu podpisał wnioskodawca oświadczenie, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem.
W związku z wątpliwościami co do rzeczywistej sytuacji wnioskodawcy referendarz wezwał wnioskodawcę do wskazania czy zatrudnia adwokata w jakiejkolwiek sprawie celem wyjaśnienia rozbieżności w złożonych oświadczeniach, przedłożenia wyciągów z posiadanych rachunków bankowych oraz zaświadczenia z aresztu o wysokości środków pozostających do dyspozycji wnioskodawcy.
Powyższe zarządzenie pozostało bez odpowiedzi.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu).
W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy pismem z 5 lipca 2016 r., zobowiązano go do przedłożenia dokumentów źródłowych i złożenia oświadczeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.
Na mocy art. 255 P.p.s.a. w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Czynności określone w tym przepisie podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji podmiot wezwany do uzupełnienia oświadczenia winien z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania, gdyż jak już wyżej wskazano, to w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy.
Skarżący jednak nie zastosował się do wystosowanego wezwania bowiem nie nadesłał żadnych dokumentów, ani nie złożył oświadczeń. Przy czym wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do treści wezwania może skutkować odmową przyznania prawa pomocy. Skoro zatem strona uchyliła się od przedstawienia wskazanej w wezwaniu sądowym dokumentacji to powinna liczyć się z tym, że referendarz nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Ponadto w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy znajduje się oświadczenie o niezatrudnianiu i niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym, natomiast w piśmie z 23 czerwca 2016 r., wnioskodawca wskazał, że współpracuje z jednym z mecenasów. Rozbieżność w oświadczeniach nie została wyjaśniona.
Natomiast na podstawie przedłożonego formularza nie można uznać, że wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy. Nie została wyjaśniona kwestia stanu posiadania wnioskodawcy.
Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.