Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nie złożenie go w zakreślonym terminie na urzędowym formularzu. Wniosek niniejszy na urzędowym formularzu do Sądu wpłynął w dniu 17 lutego 2011r..
W ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął sprzeciw od w/w zarządzenia, w którym skarżący ponownie wniósł o udzielenie pomocy prawnej.
W dniu 29 marca 2011r. wpłynęło do Sądu pismo z Aresztu Śledczego w W. (dział finansowy) z którego wynika, iż R. M. przebywa w Areszcie Śledczym od 10 listopada 2010r., nie jest zatrudniony odpłatnie, nie posiada wpływów z zewnątrz, nie posiada żadnych środków pieniężnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie wydane przez referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Dla oceny zasadności złożonego przez skarżącego wniosku znaczenia nabierają postanowienia art. 246 w/w ustawy określające przesłanki przyznania prawa pomocy.
W myśl art. 246 § 1 wskazywanej ustawy przyznanie prawa pomocy następuje:
- 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania,
- 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Sąd wskazuje, że instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu, a zakres przyznanego prawa pomocy powinien być kształtowany obiektywnymi potrzebami strony podyktowanymi względami racjonalnego prowadzenia swojej sprawy. Stąd też przedmiotowe przepisy stanowią odstępstwo od wyrażonej w art. 199 w/w ustawy zasady, zgodnie z którą poza wyjątkami określonymi w przepisie szczególnym, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Na wnioskodawcy ciąży zaś obowiązek wykazania, że jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Postanowienie w przedmiocie prawa pomocy powinno być wydane po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji finansowej strony, która złożyła wniosek o jego przyznanie
Sąd po ponownym zbadaniu akt sprawy, w tym złożonego formularza PPF oraz zaświadczenia z dnia 10 marca 2011r., doszedł do przekonania, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a tym samym spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.
Sąd biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i znaczenie postępowania dla wnioskodawcy postanowił przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, o czym orzeczono na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.